Πριν από λίγες μέρες ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την τυπική έξοδο της χώρας από τα προγράμματα στήριξης. Προγράμματα στα οποία αναγκάστηκε να εισέλθει η χώρα προκείμενου να αποφευχθεί μια οικονομική κατάρρευση λόγω της ανεύθυνης διακυβέρνησης της χώρας τα προηγούμενα χρόνια.
Ωστόσο τα συγκεκριμένα προγράμματα προσαρμογής άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους, καθώς οι πολιτικές λιτότητας οι οποίες επιβλήθηκαν, οδήγησαν τη χώρα στο να απολέσει το 25% του Α.Ε.Π. της, την ανάπτυξη να σέρνεται και την ανεργία χρόνο με το χρόνο να γιγαντώνεται.
Με μεγάλο θύμα της κρίσης την νέα γενιά
Πρόσφατα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος κατέγραφαν ότι σχεδόν μισό εκατομμύριο νέοι (427.000.) εγκατέλειψαν τη χώρα την περίοδο της κρίσης. Νέοι κυρίως κάτοχοι πανεπιστημιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων.
Με την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση να αναλώνονται σε ευχολόγια και ανούσιους διαξιφισμούς για αυτό το μείζον πρόβλημα είναι προφανές ότι είναι αδήριτη ανάγκη να δημιουργηθούν τα κίνητρα και οι συνθήκες προκειμένου το πιο δυναμικό και παράλληλα δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας να επαναπατριστεί και να παίξει το καθοριστικό του ρόλο στην ανασύνταξη της χώρας. Και αυτό πρέπει να γίνει το συντομότερο, προτού αυτό το πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο, «ριζώσει» στις δομές του εξωτερικού που δίνει το καλύτερό του εαυτό και προοδεύει.
Σημειωτέον σε μια χώρα που αντιμετωπίζει τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι νέοι-αυτοί είναι περισσότεροι- οι οποίοι είτε από επιλογή είτε από ανάγκη, παρέμειναν στην χώρα. Είναι η ώρα το πολιτικό σύστημα να συζητήσει και για αυτούς οι οποίοι ήρθαν αντιμέτωποι και πάλεψαν με την κρίση.
Ήρθαν αντιμέτωποι, με τον εφιάλτη της ανεργίας και όσοι από αυτούς κατάφεραν να βρουν απασχόληση, είτε να επιχειρήσουν, αντιμετώπισαν κακώς αμειβόμενες δουλειές και ένα εχθρικό κράτος μέσω του εξοντωτικού ασφαλιστικού συστήματος και του γραφειοκρατικού λαβυρίνθου.
Είναι ξεκάθαρο ότι θα χρειαστούν πειστικές και συνάμα αξιόπιστες προτάσεις, έτσι ώστε να ανακοπεί η ζημιά η οποία συμβαίνει στη νέα γενιά και κατ’ επέκταση στη χώρα. Αναζητείται πλέον ξεκάθαρα η φυσική ηγεσία που θα δώσει πνοή σε μια κάστα ανθρώπων που υπέφερε και υποφέρει τα πάνδεινα.
Ίσως τότε και μόνο θα μπορούμε να ελπίζουμε στην επιστροφή στην κανονικότητα και στην αμετάκλητη έξοδο από την κρίση.
