Τα τελευταία χρόνια, περάσαμε μια επώδυνη και μακροχρόνια δημοσιονομική προσαρμογή. Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας πρέπει να βελτιωθεί, μέσα από την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα.
Η Ελλάδα, πρέπει να εφαρμόσει ένα δικό της εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο, προσαρμοσμένο στις ελληνικές ιδιαιτερότητες, που θα εξαλείψει τις παθογένειες και θα αξιοποιήσει τα πολλά συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Ένα καίριο ζητούμενο είναι η Ελλάδα να γίνει πιο φιλική στις επενδύσεις.
Διαθέτουμε αναπτυξιακές δυνατότητες, που για πολλά χρόνια λιμνάζουν λόγω πολιτικής αβελτηρίας, ιδεολογικών προκαταλήψεων, γραφειοκρατικών αγκυλώσεων και νομικών εμποδίων. Για σοβαρούς επενδυτές, που ενδιαφέρονται για τα πολλά πλεονεκτήματα που προσφέρει η χώρα, προϋπόθεση, είναι η κατάργηση των πολλών και συχνά αδικαιολόγητων αντικινήτρων και η διαμόρφωση σταθερών κανόνων σε όλα τα επίπεδα. Είναι αληθές ότι τα τελευταία χρόνια έγιναν πράξη πολλές μεταρρυθμίσεις που ήταν ζητούμενο για δεκαετίες. Άλλες, όμως, έχουν μείνει σε εκκρεμότητα.
Σε μια οικονομία στην οποία το θεσμικό πλαίσιο συχνά εμποδίζει αντί να διευκολύνει τη λειτουργία των επιχειρήσεων, η σημασία των διαρθρωτικών αλλαγών που θα αντιστρέψουν αυτή την πραγματικότητα και θα απελευθερώσουν εγκλωβισμένες παραγωγικές δυνάμεις είναι προφανής.
Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να έχουν ως στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Αυτό, δε σημαίνει μόνο χαμηλό κόστος παραγωγής. Σημαίνει και παραγωγή προϊόντων υψηλής ποιότητας με μεγάλη προστιθέμενη αξία. Έτσι, η οικονομία θα αναπτυχθεί με ταχύ ρυθμό και κυρίως με τρόπο ευσταθή.
Το 2017 ήταν έτος επιστροφής της ελληνικής οικονομίας σε μία εύθραυστη ανάπτυξη που έφθασε το 1,4% του ΑΕΠ. Ο ρυθμός ανάπτυξης αναμένεται να ενισχυθεί προς το 2% έως 2,5 τη διετία 2018-2019.
Η έξοδος από τα Μνημόνια δε σημαίνει και έξοδο από την κρίση. Οι απαιτήσεις των υψηλών πλεονασμάτων, τα επόμενα χρόνια, είναι ένα δύσκολο στοίχημα.
Πόσο μάλλον που τα δισεκατομμύρια των πρωτογενών πλεονασμάτων αφαιρούνται, μέσω της υπερφορολόγησης, από την πραγματική οικονομία, στερώντας ζωτικούς πόρους από την ανάπτυξη.
Η οικονομία, πρέπει να αναπτυχθεί και πρέπει ταυτόχρονα να συνοδευθεί με την αποκατάσταση των κοινωνικών αδικιών. Η οικονομική κρίση υποχρέωσε πολλές ελληνικές επιχειρήσεις να διεθνοποιηθούν, να επιδιώξουν τη διείσδυσή τους σε νέες αγορές. Ήταν όρος για την επιβίωσή τους.
Η δομή του ελληνικού παραγωγικού προτύπου παρουσιάζει ανισορροπίες, με περιορισμένη παρουσία επιχειρήσεων στους κλάδους των διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και με χαμηλό όγκο επενδύσεων.
Η οικονομία είναι ακόμη εξαρτώμενη από την κατανάλωση και τις εισαγωγές που περιορίζουν την αύξηση της προστιθέμενης αξίας. Η εξωστρέφεια είναι ένα αποτελεσματικό αντίδοτο στην κρίση. Για να μπορούμε να κάνουμε εξαγωγές πρέπει να είμαστε ανταγωνιστικοί, καινοτόμοι, να έχουμε καλή ποιότητα προϊόντων, ισχυρό εταιρικό όνομα και καλό συνεργάτη στη χώρα στόχο. Πρέπει να επιλέγουμε τομείς στους οποίους έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα και να προσθέτουμε αξία.
Κατά συνέπεια, είναι επιβεβλημένο να καινοτομήσουμε, να δημιουργήσουμε καλές θέσεις εργασίας και να στηρίξουμε τα δημόσια έσοδα, έχοντας ως κοινή συνισταμένη των προσπαθειών μας, την εξωστρέφεια και τις εξαγωγές.
