Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι μια σχέση μπορεί να είναι επιτυχημένη, αρκεί να βρεθεί το «κατάλληλο ταίρι». Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Πολλές σχέσεις αποτυγχάνουν όχι επειδή επιλέξουμε λάθος σύντροφο, αλλά επειδή μπαίνουμε σε αυτές ενώ δεν είμαστε απολύτως έτοιμοι.
Πριν δεσμευτείτε λοιπόν, αξίζει να κάνετε τρεις απλές ερωτήσεις στον εαυτό σας:
Έχετε ασφαλές στυλ προσκόλλησης;
Η θεωρία της προσκόλλησης εξηγεί ότι ο τρόπος που σχετιζόμαστε ως ενήλικες διαμορφώθηκε πριν ακόμη μιλήσουμε. Η προσκόλληση αφορά τον γενικότερο τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με την εγγύτητα και την εμπιστοσύνη, όπως τον μάθαμε από τους πρώτους φροντιστές μας.
Όταν οι φροντιστές ανταποκρίνονται με συνέπεια, τα παιδιά μαθαίνουν ότι οι άνθρωποι είναι αξιόπιστοι και οι σχέσεις ασφαλείς. Όταν η φροντίδα είναι ασυνεπής, απούσα ή τρομακτική, δημιουργούνται διαφορετικές προσδοκίες.
Η προσκόλληση περιλαμβάνει συνήθως δύο διαστάσεις, το άγχος προσκόλλησης (φόβος εγκατάλειψης) και η αποφυγή προσκόλλησης (δυσφορία με την εγγύτητα). Από αυτές προκύπτουν τέσσερα στυλ:
- Ασφαλές
- Αγχώδες
- Αποφυγή/απόρριψη
- Αποδιοργανωμένο
Τα στυλ προσκόλλησης δεν είναι μόνιμα, τα μαθαίνουμε και μπορούν να αλλάξουν. Συχνά λειτουργούν ως «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», συμπεριφερόμαστε δηλαδή με τρόπους που προκαλούν στους άλλους αντιδράσεις που επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες μας.
Μερικές ερωτήσεις αυτοαξιολόγησης, περιλαμβάνουν:
- Εκφράζω τις ανάγκες μου άμεσα ή περιμένω να τις μαντέψουν;
- Πανικοβάλλομαι όταν μειώνεται η επικοινωνία;
- Απομακρύνομαι όταν κάποιος πλησιάζει συναισθηματικά;
- Οι σχέσεις με ηρεμούν ή με αποσταθεροποιούν;
Η σχέση χαρακτηρίζεται από πραγματική αγάπη;
Οι ψυχολόγοι διακρίνουν δύο είδη αγάπης:
- Παθιασμένη αγάπη: ένταση, ευφορία, έντονη σκέψη, συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα. Μπορεί να είναι συναρπαστική αλλά δεν είναι βιώσιμη.
- Συντροφική αγάπη: σταθερότητα, κοινές αξίες, συναισθηματική ασφάλεια, φιλία, σταθερή στοργή, ικανότητα επιδιόρθωσης μετά από συγκρούσεις. Είναι το θεμέλιο των μακροχρόνιων σχέσεων.
Με τον χρόνο, οι άνθρωποι συχνά αρχίζουν να εκτιμούν περισσότερο τη συντροφική αγάπη. Αυτό δεν σημαίνει λιγότερο ρομαντισμό, αλλά περισσότερη βιωσιμότητα. Το σημαντικό σε αυτήν την περίπτωση είναι να έχετε αυτογνωσία για να αναγνωρίσετε τι είδους σύνδεση ταιριάζει σε εσάς.
Βρίσκεστε στο κατάλληλο στάδιο ζωής;
Μερικές φορές το θέμα δεν είναι η προσκόλληση ή τα τραύματα, αλλά το timing. Στην εφηβεία και την πρώιμη ενήλικη ζωή, επικεντρωνόμαστε κυρίως στη διαμόρφωση της ταυτότητας. Ερωτήματα όπως «Ποιος είμαι;» και «Τι θέλω από τη ζωή;» βρίσκονται στο επίκεντρο.
Οι σοβαρές σχέσεις απαιτούν κοινές αποφάσεις και αμοιβαίες προτεραιότητες. Αν κάποιος βρίσκεται ακόμη στη φάση όπου «χτίζει», η δέσμευση μπορεί άθελά της να περιορίσει την ανάπτυξη. Τα ραντεβού σε αυτή τη φάση είναι πολύτιμα, καθώς μας αποκαλύπτουν προτιμήσεις, όρια και συμβατότητα.
