Τι καθορίζει το πόσο θα ζήσουμε και σε ποιο βαθμό η διάρκεια της ζωής μας διαμορφώνεται από τα γονίδιά μας; Παραδόξως, για δεκαετίες, οι επιστήμονες πίστευαν ότι η κληρονομικότητα της διάρκειας της ανθρώπινης ζωής ήταν σχετικά χαμηλή σε σύγκριση με άλλα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, φτάνοντας μόλις το 20-25%. Ορισμένες πρόσφατες μελέτες μεγάλης κλίμακας την τοποθετούσαν ακόμη και κάτω από το 10%.
Τώρα, μια μελέτη του Ινστιτούτου Επιστημών Weizmann, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Σύμφωνα με τα ευρήματα, η γενετική ευθύνεται για περίπου το 50% της διακύμανσης στη διάρκεια ζωής του ανθρώπου — διπλάσια ή και περισσότερο από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως. Η μελέτη διεξήχθη υπό την καθοδήγηση του Ben Shenhar από το εργαστήριο του καθηγητή Uri Alon του Τμήματος Μοριακής Κυτταρικής Βιολογίας του Weizmann.
Χρησιμοποιώντας μαθηματικά μοντέλα και αναλύσεις τριών μεγάλων βάσεων δεδομένων για δίδυμα από τη Σουηδία και τη Δανία —συμπεριλαμβανομένου, για πρώτη φορά σε αυτό το πλαίσιο, ενός συνόλου δεδομένων για δίδυμα που μεγάλωσαν χωριστά— οι ερευνητές έδειξαν ότι οι προηγούμενες εκτιμήσεις για την κληρονομικότητα καλύπτονταν από υψηλά επίπεδα εξωγενών θανάτων, όπως θάνατοι που προκλήθηκαν από ατυχήματα, λοιμώξεις και περιβαλλοντικούς κινδύνους. Η απομάκρυνση τέτοιων εξωγενών παραγόντων ήταν αδύνατη στα ιστορικά σύνολα δεδομένων, επειδή δεν παρείχαν πληροφορίες σχετικά με την αιτία θανάτου.
Για να αντισταθμίσουν αυτόν τον περιορισμό, οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα καινοτόμο πλαίσιο που περιελάμβανε μαθηματική προσομοίωση εικονικών διδύμων για να διαχωρίσουν τους θανάτους που οφείλονται στη βιολογική γήρανση από εκείνους που προκαλούνται από εξωγενείς παράγοντες. Τα νέα αποτελέσματα συνάδουν με την κληρονομικότητα άλλων σύνθετων ανθρώπινων χαρακτηριστικών και με ευρήματα από ζωικά μοντέλα.
Τα αποτελέσματα έχουν ευρείες επιπτώσεις στην έρευνα για τη γήρανση και τη δημόσια υγεία. « Για πολλά χρόνια, θεωρούταν ότι η διάρκεια ζωής του ανθρώπου καθοριζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από μη γενετικούς παράγοντες, γεγονός που οδήγησε σε σημαντικό σκεπτικισμό σχετικά με τον ρόλο της γενετικής στη γήρανση και τη δυνατότητα προσδιορισμού των γενετικών καθοριστικών παραγόντων της μακροζωίας», λέει ο Shenhar.
«Αντίθετα, αν η κληρονομικότητα είναι υψηλή, όπως έχουμε δείξει, αυτό δημιουργεί ένα κίνητρο για την αναζήτηση γονιδιακών παραλλαγών που παρατείνουν τη διάρκεια ζωής, προκειμένου να κατανοήσουμε τη βιολογία της γήρανσης και, ενδεχομένως, να την αντιμετωπίσουμε θεραπευτικά».
Πηγή: Medical Xpress – medical research advances and health news, Rethinking longevity: Genes account for 50% of human lifespan variation, study suggests
Μετάφραση – Επιμέλεια: Νικόλ Παπαδοπούλου
