Του Ελισσαίου Βγενόπουλου, σκηνοθέτη-συγγραφέα
Η πέμπτη σεζόν του Emily in Paris, που προβάλλεται στο Netflix, λειτουργεί ως ώριμη συνέχεια των ανατροπών της τέταρτης, αφήνοντας πίσω τον «πειρασμό της Ρώμης» και επαναφέροντας την αφήγηση στο Παρίσι, αυτή τη φορά όμως με διαφορετικούς όρους. Η σεζόν δεν αφορά απλώς το πού βρίσκεται η Emily, αλλά το ποια είναι πια και τι είναι διατεθειμένη να ρισκάρει.
Στα πρώτα επεισόδια, η ιστορία ανοίγει με τις συνέπειες της ιταλικής περιπέτειας. Η σύντομη εμπλοκή της Emily με το γραφείο της Grateau στη Ρώμη έχει αφήσει επαγγελματικά κέρδη αλλά και σοβαρές ρωγμές στις σχέσεις της. Η Sylvie, πιο αποφασιστική από ποτέ, επαναφέρει το κέντρο βάρους στο Παρίσι και απαιτεί αποτελέσματα. Η επιστροφή δεν είναι θριαμβευτική, αντίθετα, η Emily καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς μια καλή ιδέα με ωραίο Instagram, αλλά μια επαγγελματίας που αντέχει την πίεση.
Ο Gabriel βρίσκεται πλέον σε ένα κομβικό σημείο, η απόσταση και τα ανεκπλήρωτα συναισθήματα τον έχουν κουράσει. Η ζήλια που γεννήθηκε στη Ρώμη δεν σβήνει εύκολα και η σχέση του με την Emily παραμένει μια ανοιχτή πληγή. Η σεζόν παίζει συνειδητά με τη σιωπή ανάμεσά τους, μετατρέποντας τις ανείπωτες κουβέντες σε βασικό αφηγηματικό εργαλείο.
Παράλληλα, η Emily αναλαμβάνει νέες καμπάνιες υψηλού ρίσκου στο Παρίσι, με πιο απαιτητικούς πελάτες και λιγότερη ανοχή στα λάθη. Όταν μια μεγάλη διαφημιστική συνεργασία παγώνει αιφνιδιαστικά, η Emily φοβάται πως αυτή τη φορά ξεπέρασε τα όριά της.
Η Mindy περνά τη δική της μεταβατική φάση. Μετά από επαγγελματικές απογοητεύσεις και προσωπικούς χωρισμούς, βρίσκει απροσδόκητη στήριξη στον Alfie. Η μεταξύ τους σύνδεση είναι ειλικρινής, αλλά φορτισμένη με φόβο. Η Mindy παλεύει ανάμεσα στην ανάγκη για σταθερότητα και στον φόβο ότι μια νέα σχέση θα εκτροχιάσει ξανά τα όνειρά της.
Καθώς η σεζόν πλησιάζει στο τέλος της, οι γραμμές ανάμεσα σε δουλειά και συναίσθημα θολώνουν επικίνδυνα. Η Emily ρισκάρει μια τολμηρή επαγγελματική συμμαχία που θα μπορούσε είτε να απογειώσει την καριέρα της είτε να την καταστρέψει οριστικά. Ταυτόχρονα, καλείται να αποφασίσει αν το Παρίσι είναι ακόμη το μέρος όπου ανήκει ή απλώς το σκηνικό μιας ζωής που έχει ξεπεράσει.
Παρότι η 5η σεζόν του Emily in Paris επιχειρεί να παρουσιαστεί ως πιο «ώριμη» και εσωτερική, τα αρνητικά της είναι εμφανή και συσσωρευτικά κουραστικά.
Πρώτα απ’ όλα, η αίσθηση κόπωσης διαπερνά σχεδόν όλα τα επεισόδια. Η σειρά μοιάζει να έχει εξαντλήσει τη βασική της ιδέα, χωρίς να βρίσκει πραγματικά νέο καύσιμο. Οι ίδιες συγκρούσεις επανέρχονται με ελαφρώς διαφορετικό περιτύλιγμα, επαγγελματικό λάθος, προσωπική κρίση, στιγμιαία αυτογνωσία, και μετά… επανάληψη. Η πέμπτη σεζόν δεν μοιάζει με εξέλιξη, αλλά με ανακύκλωση.
Αυτό οδηγεί στο δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, την επανάληψη αφηγηματικών μοτίβων. Το ερωτικό μπρος-πίσω της Emily με τον Gabriel εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό δραματικό άξονα, χωρίς ουσιαστική πρόοδο. Η σειρά υπόσχεται αλλαγή, αλλά τελικά φοβάται να αποχωριστεί την ασφαλή της συνταγή. Ακόμη και οι νέες επαγγελματικές προκλήσεις καταλήγουν προβλέψιμες, με λύσεις που έρχονται βιαστικά και χωρίς πραγματικό κόστος.
Ένα ακόμη έντονο αρνητικό στοιχείο είναι η ρηχότητα των χαρακτήρων. Παρά το ότι η σεζόν διαφημίζεται ως πιο «συναισθηματική», οι περισσότεροι ήρωες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε στερεότυπα. Η Emily συνεχίζει να λειτουργεί ως άτρωτη πρωταγωνίστρια, που σπάνια πληρώνει πραγματικά τα λάθη της. Η Sylvie, αν και χαρισματική, επαναλαμβάνει τον ίδιο ρόλο της απόμακρης μέντορα, χωρίς νέες αποχρώσεις. Ακόμη και η Mindy, που θα μπορούσε να αποτελέσει τον πιο ανθρώπινο καθρέφτη της σειράς, χρησιμοποιείται συχνά απλώς ως συναισθηματικό διάλειμμα.
Τέλος, υπάρχει και μια συναισθηματική ακινησία. Παρά τις συνεχείς αλλαγές τοποθεσίας και σχέσεων, η σειρά φοβάται να πάει πραγματικά βαθύτερα. Αγγίζει θέματα όπως η μοναξιά, η επαγγελματική εξουθένωση και η ταυτότητα, αλλά τα εγκαταλείπει γρήγορα για να επιστρέψει στο γνώριμο, λαμπερό και ακίνδυνο ύφος της.
Συνολικά, η 5η σεζόν του Emily in Paris υποφέρει από αυτό που παθαίνουν πολλές μακρόβιες σειρές: δεν είναι πια κακή, είναι προβλέψιμη. Και για μια σειρά που βασίστηκε πάντα στη φρεσκάδα και την απόδραση, αυτό ίσως είναι το πιο σοβαρό της πρόβλημα.
Παρά τα εμφανή της προβλήματα, η 5η σεζόν του Emily in Paris εξακολουθεί να προσφέρει αυτό που υπόσχεται εξαρχής, μισή ώρα χαλαρής, άνευρης διασκέδασης. Η δύναμη της σειράς δεν βρίσκεται στο βάθος ή στη δραματική τόλμη, αλλά στην αίσθηση άνεσης που προσφέρει. Το Emily in Paris παραμένει μια καλοφωτισμένη φαντασίωση, με όμορφα ρούχα, ελκυστικά σκηνικά και προβλέψιμες αλλά ευχάριστες ιστορίες. Δεν απαιτεί συγκέντρωση ούτε συναισθηματική επένδυση, λειτουργεί ως τηλεοπτικό «διάλειμμα». Όταν επιστρέψεις από τη δουλειά ή το πρωθυπουργικό γραφείο, περνάς ένα ανέμελο ημίωρο και επανέρχεσαι. Έτσι, παρότι αναγνωρίζεις τις αδυναμίες του, δύσκολα το απορρίπτεις. Γιατί στο τέλος της ημέρας, περνάς όντως μισή ώρα χαλαρά και χωρίς έγνοιες.
