Του Θέμη Μπάκα*
Αν θέλει κανείς να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, δεν έχει παρά να κοιτάξει την κατάσταση που επικρατεί συχνά σε σημεία του οδικού δικτύου.
Είναι η πιο χαρακτηριστική απεικόνιση της γενικότερης εικόνας: μια Ελλάδα που δεν κατασκευάζει, αλλά μπαλώνει. Μια χώρα χωρίς σχεδιασμό, χωρίς συνέχεια, χωρίς προοπτική. Αλήθεια, πώς γίνεται μια χώρα με κατασκευαστικές εταιρείες που κάνουν τζίρους δισεκατομμυρίων, με έναν από τους «μεγαλύτερους» πελάτες τους – σε πολλές περιπτώσεις σχεδόν αποκλειστικά το ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή εμάς τους φορολογούμενους – να έχει δρόμους σε τόσο τραγική κατάσταση;
Ανοίγουμε τον δρόμο για τον αγωγό νερού, «μπάλωμα». Τον ξανασκάβουμε για το ηλεκτρικό, νέο «μπάλωμα». Έρχεται το internet, κι άλλο «μπάλωμα». Και στο τέλος, το οδόστρωμα δεν θυμίζει δρόμο, αλλά ένα μωσαϊκό πρόχειρων διορθώσεων που φωνάζει: «Ό,τι κάναμε, το κάναμε όπως – όπως».
Παρατηρήστε τους δρόμους στις γειτονιές σας, στην πόλη σας, κάτω από το σπίτι σας, πως ακριβώς είναι. Κάθε λακκούβα που πέφτετε με το δίκυκλό σας και κινδυνεύει η ζωή σας, κάθε «μπαμ» που ακούτε από το αυτοκίνητο ή κάθε ελιγμό που κάνετε για να αποφύγετε την ενδεχόμενη ζημιά.
Αυτό ακριβώς αντικατοπτρίζει την καθημερινότητά μας: πρόχειρα «μπαλώματα», επικίνδυνα εμπόδια, προσωρινές λύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα. Αυτό που αλλού φαίνεται αδιανόητο, εδώ είναι η… κανονικότητα. Αλλά το «μπάλωμα» δεν είναι απλώς μια «τεχνική» επιλογή. Είναι νοοτροπία, στάση ζωής, επίσημη πολιτική πρακτική, που δυσχεραίνει τη καθημερινότητα των πολιτών και ευάλωτων ομάδων .
Και το χειρότερο; Δεν αφορά μόνο τους δρόμους. Το ίδιο συμβαίνει στην Υγεία, στην Παιδεία, στην οικονομία, στην στεγαστική κρίση, στη δημόσια διοίκηση.
Παντού, η ίδια λογική: να «περάσει η μπόρα», να καλύψουμε πρόχειρα το πρόβλημα, να κερδίσουμε χρόνο, όχι να το λύσουμε. Σε κάθε τομέα, η ίδια εικόνα: να καλύψουμε το πρόβλημα, να το κρύψουμε, να το στολίσουμε. Όχι για να το λύσουμε, αλλά για να ξεπεραστεί και αυτό το «πρόβλημα» – και να ξανάρθουμε ξανά, να το «ξαναφτιάξουμε».
Αλλά μια χώρα που λειτουργεί με «μπαλώματα» καταλήγει να ζει σε μόνιμη «τρύπα». Δεν υπάρχει όραμα. Δεν υπάρχει στρατηγική. Δεν υπάρχει σχέδιο. Μόνο ένα διαρκές «μπάλωμα», παντού και πάντα. Και όσο συνεχίζουμε έτσι, τόσο το μέλλον μας θα μοιάζει όλο και περισσότερο με τους δρόμους μας: γεμάτο λακκούβες, πρόχειρες επιδιορθώσεις και μηδενική προοπτική.
Το «μπάλωμα» έχει γίνει πολιτική. Έχει γίνει κανόνας. Και όσο δεν αλλάζουμε ριζικά τη νοοτροπία αυτή, τόσο θα ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι «κάτι έγινε»… ενώ τίποτα δεν προχώρησε.
Μόνο που το μέλλον της χώρας δεν μπορεί να βασίζεται σε προσωρινά «μπαλώματα». Απαιτείται στρατηγική, όραμα και πραγματική δράση που να αντανακλά στις ανάγκες των πολιτών και να χτίζει σταθερά θεμέλια για το αύριο, γιατί δεν αρκεί να ρίξεις λίγη πίσσα πάνω σε μια λακκούβα πρέπει να «ξηλώσεις» και να «κατασκευάσεις» από την αρχή – όχι μόνο τον δρόμο, αλλά και τον τρόπο σκέψης.
* Ο Θέμης Μπάκας είναι πολιτευτής Αχαΐας
