Για την απώλεια των γονιών της αλλά και για τη δύναμη που αντλεί από την τέχνη της, μίλησε η Ελένη Φιλίνη.
Η ηθοποιός αναφέρθηκε στις δυσκολίες που βίωσε σε προσωπικό επίπεδο, αποκαλύπτοντας πώς κατάφερε να διαχειριστεί τον πόνο από τον χαμό του πατέρα και της μητέρας της, αλλά και πώς η υποκριτική υπήρξε για εκείνη πηγή χαράς και παρηγοριάς. Παράλληλα, τόνισε ότι το θέατρο και η τέχνη δεν έχουν ημερομηνία λήξης, αρκεί ο καλλιτέχνης να έχει την υγεία και την ψυχική δύναμη να συνεχίζει.
Μιλώντας στο περιοδικό ΟΚ, αρχικά η Ελένη Φιλίνη σημείωσε: «Η υποκριτική δεν έχει ημερομηνία λήξης εκτός αν ο ίδιος ο ηθοποιός κουραστεί. Υπάρχουν ρόλοι για όλες τις ηλικίες. Αν είσαι οργανικά καλά, μπορείς να συνεχίζεις. Μου αρέσει να παίζω και να τραγουδάω. Γιατί να σταματήσω; Θέλω να δίνω χαρά στον κόσμο, είναι ένας από τους λόγους που επέλεξα αυτόν τον χώρο».
Μιλώντας για την περίοδο που έχασε τον πατέρα της, η ηθοποιός αποκάλυψε πως την επόμενη κιόλας μέρα βρέθηκε στη σκηνή με πρησμένα μάτια, καθώς συμμετείχε τότε στην κωμωδία «Καληνύχτα και… φρόνιμα». «Ο κόσμος δεν ήξερε ότι είχα χάσει τον πατέρα μου. Έπρεπε όμως να βγω και να παίξω», παραδέχτηκε.
Η Ελένη Φιλίνη αναφέρθηκε με συγκίνηση τόσο στον πατέρα της, που έφυγε από τη ζωή το 1987, όσο και στη μητέρα της, που πέθανε το 2010. «Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, μου πήρε μια πενταετία για να ξεπεράσω την απώλεια και του ενός και του άλλου. Είχα τεράστια αδυναμία και στους δύο. Δεν περνάει μέρα που να μην κοιτάξω τη φωτογραφία της μητέρας μου και να της μιλήσω», είπε χαρακτηριστικά.
Παρά τον πόνο, η ίδια τονίζει πως κάθε απώλεια και κάθε πληγή τελικά σε δυναμώνουν. «Όσα σε πονάνε πολύ σε δυναμώνουν και περισσότερο», ανέφερε.
