Μετά την εξαφάνιση της βόρειας φαλακρής ίβης από την Ευρώπη πριν από 300 και πλέον χρόνια, ορισμένοι υπέθεσαν ότι τα σκίτσα του 16ου αιώνα που απεικόνιζαν το λαμπερό φτέρωμα και το μακρύ, τοξοειδές ράμφος της ήταν έργα της φαντασίας.
Σύμφωνα με το CNN, τα πουλιά, τα οποία κάποτε βρίσκονταν σε τρεις ηπείρους, ήταν τόσο σεβαστά στον αρχαίο κόσμο που είχαν το δικό τους ιερογλυφικό – μια απεικόνιση του χαρακτηριστικού περιγράμματός τους που αντιπροσωπεύει τη λέξη akh, που σημαίνει «πνεύμα».
Αλλά μέχρι τη δεκαετία του 1990, το άλλοτε ακμάζον είδος θεωρούνταν ένα από τα σπανιότερα πουλιά στον κόσμο, με τον παγκόσμιο πληθυσμό του στη φύση να έχει μειωθεί σε μόλις 59 ζευγάρια – όλα στο Μαρόκο – λόγω του κυνηγιού, της απώλειας οικοτόπων και της χρήσης φυτοφαρμάκων.
Σήμερα, οι επίμονες προσπάθειες διατήρησης στο Μαρόκο έχουν αυξήσει τον πληθυσμό σε περισσότερα από 500 άτομα, με αποτέλεσμα ο Κόκκινος Κατάλογος Απειλούμενων Ειδών της IUCN να αλλάξει την κατάστασή του από κρίσιμα απειλούμενο σε απειλούμενο το 2018.
Επιπλέον, χάρη σε ένα πρώτο στο είδος του πρόγραμμα επανεισαγωγής, οι ίβις μεταναστεύουν ξανά στην Ευρώπη για πρώτη φορά από το 1600, με έναν διαχειριζόμενο μεταναστευτικό πληθυσμό περίπου 270 πτηνών.
