Ο Κορονοϊός εκτός από τις ζωές μας, ανέτρεψε και τη λογική. Και είναι φυσικό από τη μία στη διάρκεια μίας πρωτόγνωρης κατάστασης να χάνεται ο έλεγχος, αλλά από την άλλη επιβάλλεται να λειτουργούν και τα αντίδοτα έτσι ώστε η κοινωνία να λειτουργεί και η λογική να υπερισχύει.
Ο παραλογισμός αυτή τη φορά έχει ονοματεπώνυμο: «Μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Εκεί που τα τελευταία 24ωρα, ιδιαίτερα μετά την απόφαση για περιορισμό της κυκλοφορίας, «φούντωσαν» οι θεωρίες συνωμοσίας.
Πριν συνεχίσω οφείλω να θέσω το εξής ερώτημα: Είναι ποτέ δυνατόν ο συνωμότης να έχει ονοματεπώνυμο και διεύθυνση κατοικίας, ενώ αυτός που τον αποκαλύπτει να είναι ανώνυμος και αγνώστου εθνικότητας, πατρός και μητρός;
Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι υμνητές της συνωμοσιολογίας υπογράφουν τις αναρτήσεις τους χρησιμοποιώντας ευρηματικά ψευδώνυμα και μεταφέροντας απίθανα στοιχεία σε σχέση με την πανδημία. Άλλος επικαλείται τον Σατανά, άλλος τις Στοές των Μασόνων. Άλλος αναπτύσσει κάτι περίεργους συλλογισμούς πασπαλίζοντάς τους με αριθμητικές πράξεις για να καταλήξει στο αλγεβρικό άθροισμα «666», άλλος παριστάνει τον ερευνητή, άλλος τον γιατρό, άλλος τον σύγχρονο Κολοκοτρώνη που παίρνει το κουμπούρι του και παίρνει φαλάγγι τους συνωμότες.
Αλλά στο κρίσιμο ερώτημα «ποιος είσαι εσύ ρε φίλε που μας τα λες όλα αυτά» η απάντηση είναι εξίσου ευρηματική με τις θεωρίες του: «Ο Γιάννης Αγιάννης, ο Μήτσος Μήτσος, η Ελενίτσα η Τσχπίνα, ο Δημητράκης ο Βρακολάστιχος»
Και συνοδοιπόροι τους ιστότοποι χωρίς στοιχεία επικοινωνίας που με επίσης ευρηματικές ονομασίες «χορεύουν» στο διαδίκτυο δίνοντας «τροφή» στους ανώνυμους συνωμοσιολόγους, κερδίζοντας μία προσωρινή και «άρρωστη» επισκεψιμότητα.
Δυστυχώς μαζί με όλους τους πιο πάνω, μπαίνουν στο ίδιο παιχνίδι και κάποιοι επώνυμοι. Με άλλη αφετηρία, χωρίς διάθεση συζήτηση περί συνωμοσίας αλλά με περίσσιο ζήλο να μετατρέψουν τη συζήτηση σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, ξεχνώντας πως η μάχη με την πανδημία δεν εκλέγει κυβερνήσεις, αλλά προστατεύει ζωές.
Και η συζήτηση όσο περνούν οι μέρες φουντώνει και τα σενάρια πληθαίνουν και η οργή φουντώνει πετώντας φωτιές πίσω από το καλά οχυρωμένο φυλάκιο της ανωνυμίας.
Και όσο τα σενάρια πολλαπλασιάζονται, όλο και ξεπηδούν νεότεροι ακόμη πιο προχωρημένοι διάκονοι της «πραγματικής αλήθειας». Παλληκαράδες «της φακής» που αμφισβητούν ακόμη και τους χιλιάδες νεκρούς της Ιταλίας και που αν υποθέσουμε ότι τους ήξερες και τους έκανες μία βόλτα στα νεκροτομεία, θα κουβαλούσαν στις τσέπες τους μία χούφτα υπογλώσσια τα οποία δεν θα κατάφερναν να πάρουν γιατί από την μυρωδιά θα είχαν λιποθυμήσει πριν μπουν στον κυρίως θάλαμο.
Το καλό για την κοινωνία που μάχεται με δυσκολίες απέναντι στην πανδημία, είναι ότι τους αγνοεί και συνεχίζει. Εμπιστεύεται τους ειδικούς, ακούει και υπομένει. Εμπιστεύεται αυτούς που έχουν ονοματεπώνυμο, γιατί μπορεί να τους κρίνει να τους απευθυνθεί αυστηρά και στο τέλος να κάνει ταμείο και ή να συνεχίσει να τους εμπιστεύεται, ή να τους διαγράψει άπαξ δια παντός.
Και εκείνοι, οι έχοντες ονοματεπώνυμο γνωρίζουν καλά ότι ο δημόσιος λόγος τους, η γνώμη τους και οι επιλογές τους κρίνονται και πορεύονται αναλόγως.
Όσο για τον «Δημητράκη τον Βρακολάστιχο» ας συνεχίσει να κράζει και να καγχάζει μέσα από την ασφάλεια της ανωνυμίας του.
Ας προσέξει όμως μην την πάθει όπως συχνά λέει ο λαός μας και «σκίσει κανένα σώβρακο»
