Πρωί 25ης Μαρτίου, μέρα μελαγχολική σα να φόρεσε και αυτή το πέπλο των ημερών της σκοτεινιάς, τελειώνοντας την εργασία μου νωρίς το πρωί διασχίζω την έρημη πόλη, περνάω μπροστά από την Ευαγγελίστρια. Άλλοτε ήταν στολισμένη η εκκλησία, με τους πρωινούς πιστούς να περιμένουν με υπομονή, να ανάψουν το κερί τους και να προσευχηθούν, με τους τσολιάδες και τα αγήματα. Φέτος τίποτα από όλα αυτά, πέρασα κοντοστάθηκα για λίγο μπροστά στα σκαλιά έκανα το σταυρό μου, όχι δεν μπήκα μέσα ακολουθώ πιστά τους κανόνες των ημερών ενόψει κορωνοϊού . Καθώς προχωρούσα για το σπίτι μου σκεπτόμουν ότι όλα όσα θεωρούμε αυτονόητα, τελικά είναι πολύτιμα.
Πριν μερικές μέρες όλα τα είχαμε δεδομένα, την υγεία, τις διακοπές, τους φίλους. Όλοι με ένα μπλοκάκι στο χέρι καταστρώναμε σχέδια επί χάρτου, μέχρι που ήρθε ο κορωνοϊός και μαζί του… ο φόβος για την ημέρα που ξημερώνει, το άγχος για τη ζωή μας και τη ζωή των αγαπημένων μας ανθρώπων, όλοι μας πρωταγωνιστές σε ταινία τρόμου. Μόνο που κανείς δεν ξέρει το τέλος της και τα αποτελέσματά της.
Το μόνο βέβαιο ότι εκτιμήσαμε τη στιγμή, εκείνο το περίφημο «δος ημίν σήμερον» απέκτησε ουσία και σημασία, εκεί που πασχίζαμε για τα υλικά αγαθά στρέψαμε το βλέμμα μας στα άυλα, μετρήσαμε ανθρώπους, αξιολογήσαμε συμπεριφορές, αγωνιζόμαστε καθημερινώς να έχουμε καλή υγεία, ανοίξαμε μερικά βιβλία παραπάνω για να αποκτήσουμε κάποιες γνώσεις, καταλάβαμε την χρηστικότητα της βιντεοκλήσης μέσω του skype, (ακόμα και αυτό έχει την αξία του).
Όσο για την καραντίνα, με τόσο τοξικές συμπεριφορές και τοξικούς ανθρώπους να μας περιτριγυρίζουν, καιρός ήταν να κάνουμε μια αποτοξίνωση ή αλλιώς ένα μίνι απολογισμό ο καθένας μας. Η καραντίνα μια καλή ευκαιρία να μετρήσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας , να συστηθούμε εκ νέου, να κάνουμε την αυτοκριτική μας , να ψαχτούμε, να έρθουμε αντιμέτωποι με τις πράξεις μας και τις συμπεριφορές μας. Το σημαντικότερο να καταλάβουμε πως κανένας μας δεν είναι δεδομένος, ακόμα και η ζωή δεν μας ανήκει. Περαστικοί είμαστε, καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως το αποτύπωμά μας στο τώρα θα μας ακολουθεί για πάντα. Ίσως ήρθε η ώρα, να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι και να ομορφύνουμε τον κόσμο γύρω μας.
Ξάφνου, μπροστά μου ένα σμήνος χελιδόνια, εκείνο διέκοψε τις σκέψεις μου, μου θύμισε πως η Άνοιξη μας χτυπά την πόρτα. Καθώς και το απόφθεγμα του Οδ. Ελύτη «Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις». Καιρός λοιπόν να οπλιστούμε, με θάρρος, υπομονή και επιμονή και να φτιάξουμε την δική μας προσωπική Άνοιξη, ακόμα και στο πιο σκοτεινό κελί η ελπίδα έχει τη δύναμη να γεννηθεί.
