Η Αχαΐα είναι ένας νομός που έχει δεχθεί βαριά πλήγματα στην οικονομία της από την δεκαετία του ’90 κιόλας, όταν βίωσε τις δραματικές συνέπειες της αποβιομηχάνισης. Η οικονομική κρίση που ταλάνισε τη χώρα, ολοκλήρωσε το τοπίο της επενδυτικής αποδόμησης και εκτίναξε τους δείκτες της ανεργίας, διευρύνοντας τα αδιέξοδα.
Σήμερα, η Αχαΐα καλείται, πέραν των όποιων πρωτοβουλιών σε κεντρικό επίπεδο, να επιλέξει το μέλλον της στο πλαίσιο ενός εξειδικευμένου στρατηγικού σχεδίου ανάπτυξης στο οποίο οφείλει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο η ίδια η κοινωνία.
Εμείς θα αποφασίσουμε τι ανάπτυξη θέλουμε για τον τόπο μας και πώς θα την επιδιώξουμε.
Είναι ηλίου φαεινότερον, ότι ανάπτυξη δεν νοείται δίχως επενδύσεις, μεταρρυθμίσεις, απελευθέρωση των κρυμμένων δυνατοτήτων της τοπικής οικονομίας.
Η Αχαΐα και η Δυτική Ελλάδα γενικότερα έχουν έναν συσσωρευμένο δυναμισμό ο οποίος δυστυχώς δεν έχει καταστεί δυνατόν μέχρι σήμερα να μεταφραστεί σε επενδυτικό ενδιαφέρον. Οι όποιες μικρής κλίμακας επενδύσεις έχουν γίνει, είναι ποσοτικά και ποιοτικά κατώτερες του μέσου όρου και δεν συμβάλουν στη μεγέθυνση της οικονομίας του τόπου.
Μια μικρή επενδυτική κινητικότητα καταγράφεται κυρίως στον τομέα της μεταποίησης, περισσότερο στη μεταποίηση αγροτικών προϊόντων, και στον κλάδο των τροφίμων και της εστίασης.
Ελάχιστες είναι οι επενδύσεις στον τουρισμό παρόλο που ο συγκεκριμένος κλάδος βρίσκεται σε επενδυτική έκρηξη σε άλλες περιοχές της χώρας.
Αρνητικά είναι επίσης τα δεδομένα στις μεταφορές και τα logistics. Η έλλειψη συνδυασμένων μεταφορών (συνεχής αναβολή κατασκευής της Πατρών-Πύργου, απουσία εμπορικού λιμανιού, απουσία εμπορικού τραίνου, παραμελημένη βιομηχανική ζώνη, ανυπαρξία συντήρησης επαρχιακού οδικού δικτύου κ.α), δεν βοηθάει στο ελάχιστο τις επενδύσεις αυτού του είδους.
Το ίδιο ισχύει και με τις παραγωγικές επενδύσεις σε τομείς με υψηλή εξωστρέφεια, ροπή στην καινοτομία και τις νέες τεχνολογίες, την ενέργεια και την επικοινωνία στον τομέα των πράσινων επενδύσεων και της βιωσιμότητας στην ανάπτυξη.
Θα περίμενε τέλος κανείς λόγω της ύπαρξης σημαντικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και ερευνητικών κέντρων και λόγω του μεγάλου σχετικά πληθυσμού της περιοχής να υπάρχει επενδυτική προσπάθεια στους κρίσιμους για την ανάπτυξη κλάδους της υγείας και της παιδείας. Ούτε όμως αυτό έχει καταστεί εφικτό.
Τι φταίει και έχουμε μείνει τόσο πίσω; Φταίει μόνο η Πολιτεία; Σίγουρα όχι. Φταίει και η δική μας ολιγωρία, η αδυναμία μας να καταρτίσουμε και να υπηρετήσουμε τεκμηριωμένα και συντονισμένα, πολιτικές που θα οδηγήσουν σε προσέλκυση επενδύσεων. Φταίει και η αδυναμία επίτευξης ευρείας και υπερκομματικής συνεννόησης, στο πλαίσιο μιας σοβαρής συζήτησης για το πως θα έλξουμε το ενδιαφέρον επενδυτών όχι γενικά και αόριστα αλλά με ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική οικονομία, στη βάση της αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της περιοχής.
Προέχει λοιπόν πριν από κάθε συζήτηση, η ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ των Δήμων, της Περιφέρειας, των κοινωνικών και επαγγελματικών φορέων. Και ακολούθως, η ουσιαστική και με επιχειρήματα επικοινωνία τους με τους δυνητικούς επενδυτές.
Το επισημαίνουμε αυτό, επειδή έχουμε δει πολλά παραδείγματα αποθάρρυνσης αντί προσέλκυσης επενδύσεων εξαιτίας αδιεξόδων που δημιουργεί η ίδια η ασυνεννοησία μεταξύ των φορέων.
Και βεβαίως προκειμένου να βελτιωθεί το επενδυτικό κλίμα χρειάζεται να τεθούν άμεσα προτεραιότητες, όπως η ταχεία ολοκλήρωση των υποδομών, η βελτίωση του αστικού και ημιαστικού περιβάλλοντος, η διασύνδεση της αγοράς με την επαγγελματική κατάρτιση και την εκπαίδευση, η εξάλειψη της σκληρής γραφειοκρατίας από τις τοπικές αρχές, η απλοποίηση των διαδικασιών σύστασης επιχειρήσεων και αδειοδότησης.
Οι τοπικοί φορείς ως άμεσοι γνώστες των προβλημάτων, έχοντας την εμπειρία και τη γνώση των δεδομένων της περιοχής επιβάλλεται να είναι αυτοί που θα προτείνουν τις λύσεις για τον τόπο τους.
