Ένα από τα βασικά κυβερνητικά επιχειρήματα των κυβερνητικών, αναφέρει ότι το μνημόνιο που υπερασπίζονται, αυτές τις ημέρες, στη Βουλή ανοίγει το δρόμο ώστε να μπει ένα τέλος στη δημοσιονομική επιτροπεία.
Παράξενη η αντίληψή τους περί τέλους στη δημοσιονομική επιτροπεία. Ιδίως αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι νομοθετούνται μέτρα για το 2018, το 2019 και το 2020 ενώ επίσης επίκειται η συμφωνία για το δημόσιο χρέος που, μεταξύ άλλων, θα ορίζει το ύψος των δημοσιονομικών πλεονασμάτων τουλάχιστον μέχρι το 2022.
Ανοίγουν το δρόμο για το 2023 ενώ βρισκόμαστε στα μέσα του 2017; Τότε έχουν μια ιδιόρρυθμη (το γράφω όσο πιο ευγενικά μπορώ) αντίληψη περί χρόνου. Και δεν είναι μόνο ότι μέχρι τότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει όπως θα έλεγε και ο αμίμητος Ζουράρις.
Είναι και κάτι ακόμα. Αν η συμφωνία που έκλεισαν είναι τόσο ευεργετική όσο ισχυρίζονται, τότε γιατί δεν φρόντισαν να ισχύσει αμέσως αλλά την παρέπεμψαν σε ένα μέλλον όπου πιθανότατα δεν θα είναι οι ίδιοι στην κυβέρνηση; Αποφάσισαν να κάνουν ένα τόσο μεγάλο δώρο στους αντιπάλους τους;
Αστεία πράγματα. Που γίνονται επώδυνα αν λογαριάσουμε ότι οι νυν κυβερνώντες κινούνται στα βήματα των προκατόχων τους. Οριζόντια μέτρα, καμιά αναπτυξιακή προοπτική και προ παντός μια πλήρης ακινησία στα καίρια. Κι όταν λέμε καίρια εννοούμε την πηγή της νεοελληνικής κακοδαιμονίας, δηλαδή το πελατειακό κράτος στις ποικίλες και βαθιές εκδοχές του.
Κακά τα ψέματα. Όσο καιρό το πελατειακό κράτος και το μοντέλο διακυβέρνησης που περικλείει, παραμένει ανέγγιχτο η πορεία από το κακό προς το χειρότερο θα συνεχίζεται, όποια κυβέρνηση κι αν βρίσκεται στα πράγματα.
