Η Δανάη Μπάρκα παραχώρησε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο περιοδικό Hello, και μιλώντας στον Γιάννη Βίτσα, αναφέρθηκε στον θάνατο του παππού της και της ξαδέλφης της που τη σημάδεψαν.
Αναφερόμενη στις φοβίες σου, κατάλαβα ότι ανάμεσά τους είναι η απώλεια αγαπημένων σου προσώπων.
Ο θάνατος, καλώς ή κακώς, υπάρχει στη ζωή μας. Αυτό που με φοβίζει είναι ότι δεν θα ξαναδώ ανθρώπους που αγαπώ. Μου φαίνεται πολύ βίαιο το να φεύγουν οι άνθρωποι που θα ήθελες να είναι δίπλα σου και να μην είναι πια.
Ακριβώς επειδή με τρομάζει αυτό, εκδηλώνω τόσο έντονα τα συναισθήματά μου και δείχνω στους γύρω μου ότι νιώθω. Ίσως επειδή ελλοχεύει αυτός ο φόβος, θέλω να ξέρω πως αν χάσω κάποιον, θα έχω προλάβει να του δείξω πόσο τον αγαπώ, πόση αδυναμία του έχω πόσο τον θαυμάζω.
Ποια είναι η απώλεια που σε σημάδεψε;
Του παππού μου. Έφυγε πριν από έξι χρόνια και ακόμη μου είναι δύσκολο να το συζητώ. Δυσκολεύτηκα να το συνειδητοποιήσω, να το αποδεχθώ, αλλά, καθώς πλέον νιώθω ότι βρίσκεται κάπου και με χαζεύει, προσπαθώ να τον βγάζω ασπροπρόσωπο.
Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι που φεύγουν είναι άγγελοι που μας προστατεύουν;
Δεν ξέρω αν το πιστεύω ή αν το ελπίζω. Για να αντλώ δύναμη, ναι, σκέφτομαι ότι είναι κάπου εκεί ψηλά, μας παρατηρούν και μας στέλνουν δύναμη και ενέργεια.
Ποια ήταν η τελευταία φορά που χρειάστηκε να επιστρατεύσεις την ψυχραιμία και τη δύναμή σου;
Πριν από λίγες μέρες, όταν έφυγε από τη ζωή η εξαδέλφη μου ύστερα από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, κι εγώ έπρεπε να είμαι στην εκπομπή επί δύο ώρες καθημερινά όλη την εβδομάδα και να δείχνω χαρούμενη.
