Aπόψε στις 21:00 ξεκινά στο MEGA, μία από τις πιο πολυαναμενόμενες σειρές της φετινής σεζόν, το «Famagusta». H σειρά θα μεταφέρει τους τηλεθεατές στο καλοκαίρι του 1974 στην Αμμόχωστο και θα αποτυπώσει την ανθρώπινη τραγωδία και τον ανείπωτο πόνο που βίωσε ένας ολόκληρος λαός πριν από 50 χρόνια στην Κύπρο με την τουρκική εισβολή.
Η σειρά περιλαμβάνει ένα σπουδαίο καστ ηθοποιών και ανάμεσά τους, ξεχωρίζει και η πρωτοεμφανιζόμενη Χριστίνα Παπαδοπούλου, στον ρόλο της Δάφνης. Πρόκειται για το στερνοπούλι της οικογένειας Σέκερη και η μεγάλη αδυναμία του παππού (τον υποδύεται ο Γιώργος Ζένιος) με τον οποίο έχει ιδιαίτερη σχέση. Χαρούμενη και αισιόδοξη, σπουδάζει εγκληματολογία. Η σχέση των γονιών της αποτελεί πρότυπο γι’ αυτήν που προσπαθεί ακολουθήσει και στη δική της σχέση.
Η Χριστίνα Παπαδοπούλου γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 19 Σεπτεμβρίου 1996. Είναι απόφοιτος του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη και φοιτήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Έχει παίξει σε πολλές θεατρικές παραγωγές του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου καθώς και στα Φεστιβάλ Λευκωσίας. Έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά «Κάμπινγκ» και στη μεγάλη μήκους ταινία «Κάμπινγκ: The Final Battle» του Φ. Γεωργίδη, σε σκηνοθεσία του Ν. Ζηκόπουλου, ενώ το «Famagusta» είναι ο πρώτος μεγάλος της ρόλος στη μικρή οθόνη.
Λίγο πριν τη μεγάλη πρεμιέρα της σειράς, η Χριστίνα Παπαδοπούλου παραχώρησε συνέντευξη στο protothema.gr και μίλησε για τα συναισθήματά της για το «Famagusta» και τη συγκλονιστική αληθινή ιστορία της τουρκικής εισβολής, την ευγνωμοσύνη που νιώθει να είναι μέρος της συγκεκριμένης ομάδας και πολλά ακόμη.
Η συγκλονιστική ιστορία της σειράς έχει στον πυρήνα της την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Ως Κύπρια, θα μπορούσες να πεις πως αναλαμβάνοντας έναν τέτοιο ρόλο έχει εκτός από ιστορική σημασία και συναισθηματική για εσένα;
Σαφώς και υπάρχει μεγάλη συναισθηματική εμπλοκή από μένα με τη συμμετοχή μου σε αυτή τη σειρά. Από την ανάγνωση του πρώτου κιόλας επεισοδίου δεν μπορούσα να συγκρατήσω τη συγκίνησή μου. Είναι μια ιστορία για τον τόπο μου, που μέχρι και σήμερα είναι διχοτομημένος, με αγνοούμενους, με εγκλωβισμένους, με ανθρώπους που χάθηκαν άδικα, με ανθρώπους που έχασαν οικογένειες και ολόκληρες περιουσίες. Δεν έχω ζήσει την εισβολή, όμως εγώ προσωπικά, όπως και η κάθε νέα γενιά που ακολουθεί, κουβαλάμε και θα κουβαλάμε το τραύμα των προηγούμενων που την έχουν βιώσει. Έτσι, η συναισθηματική εμπλοκή είναι αναπόφευκτη.
Φωτογραφία άρθρου: Γιώργος Καπλανίδης
