Τέτοιες ημέρες η σκέψη πάντα γυρίζει στα μαθητικά χρόνια.
Τότε που δίναμε τις δικές μας άγουρες μάχες για να κατακτήσουμε τα όνειρά μας. Ατελείωτες ώρες πάνω από τα σχολικά βιβλία.
Η σωματική κούραση σε κατέβαλε, αλλά και το ψυχολογικό άγχος των επικείμενων εξετάσεων σε εξουθένωνε.
Όμως δεν το έβαζες κάτω. Λίγα βήματα μέσα στο δωμάτιο, λίγο δροσερό νερό στο πρόσωπο, για να σου πάρει την κάψα της υπερέντασης και μια ακόμη προσπάθεια να λύσεις την άσκηση. Παρότι ο καθηγητής σου την είχε αναλύσει τόσες και τόσες φορές, λίγες ώρες πριν διαβείς το κατώφλι του σχολείου σου φαινόταν πως αναζητούσες τρόπο για τον διάπλου της Μάγχης κολυμπώντας!
Στιγμές αναλλοίωτες στον χρόνο.
Εικόνες βαθιά χαραγμένες στην μνήμη.
Προσωπικές εμπειρίες που ποτέ δεν ξεχνάς.
Ο στόχος επετεύχθη. Η ιατρική δεν είναι πλέον μαθητικό όνειρο. Η άσκησή της είναι μέρος της καθημερινότητας στην προσπάθεια να απαλύνεις τον πόνο του πάσχοντα.
Ωστόσο, πάντα θυμάσαι την ώρα που με δάκρυα χαράς στο προαύλιο του σχολείου αγκαλιαζόσουν με τους συμμαθητές έχοντας δει το όνομά σου στους επιτυχόντες.
Όμως, δεν μπορείς να λησμονήσεις και τα βουρκωμένα μάτια και τους σκυφτούς ώμους των παιδιών που η ατυχία τους χτύπησε την πόρτα.
Στο διάβα του χρόνου οι σκυφτοί ώμοι ανυψώθηκαν και τα αμούστακα παιδιά που θλιμμένα κοίταζαν ένα αδιόρατο μέλλον εξελίχθηκαν σε πετυχημένους επαγγελματίες, σε δαιμόνιους εμπόρους, σε ευκατάστατους επιχειρηματίες.
Η ζωή πάντα κρύβει τις δικές της εκπλήξεις, γι’ αυτό και ποτέ ένας πόλεμος δεν χάθηκε από μια μάχη. Και τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που δοκιμάστηκαν σ’ αυτές τις πανελλαδικές εξετάσεις πήραν το πρώτο βάπτισμα του πυρός στους αγώνες της ζωής. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος είναι νικητές.
Τους αξίζει ο σεβασμός όλων μας…
