Οι ευχές προς το νέο αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι αυτονόητες.
Μου φαίνονται όμως βαριές, ίσως ασήκωτες, οι προσδοκίες με τις οποίες περιεβλήθη. Θα αναδιοργανώσει εκ βάθρων το χώρο της κεντροδεξιάς, θα δώσει ισχυρή πνοή στην αντιπολίτευση, θα στριμώξει και μετά θα συντρίψει τον Τσίπρα, θα οδηγήσει τη χώρα στις μεγάλες μεταρρυθμιστικές τομές που τόσο έχει ανάγκη, μέχρι που θα αναγκάσει την κεντροαριστερά να ενωθεί και άλλα παρεμφερή.
Μήπως είναι πολλά; Η Νέα Δημοκρατία είναι κόμμα με συγκεκριμένα, πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που δεν αλλάζουν μονομιάς επειδή άλλαξε ο αρχηγός της.
Εξάλλου η κυβερνητική της θητεία είναι πολύ πρόσφατη και για να λέμε του στραβού το δίκιο, ελάχιστη μεταρρυθμιστική διάθεση επέδειξε. Τι συνέβη τώρα που να επιτρέπει αυτές τις προσδοκίες;
Πράγματι, εξελέγη ο Μητσοτάκης, κόντρα σε Καραμανλικούς και Τσιπρικούς, αλλά ας κρατήσουμε μερικές επιφυλάξεις και το εύρος των δυνατοτήτων του. Όχι ίσως των επιθυμιών του, αλλά των αντικειμενικών δυνατοτήτων του.
Οι πραγματικά μεταρρυθμιστικές δυνάμεις στη χώρα είναι σαφώς μειοψηφικές. Αρκεί η εκλογή Μητσοτάκη για να αλλάξει αυτό το δεδομένο; Υποστηρίζω πως δεν αρκεί και γι’ αυτό παραμένω από επιφυλακτικός μέχρι δύσπιστος, απέχοντας από τη γενική ευφορία.
