Ένας φίλος ακριβός από τα μαθητικά χρόνια, εταίρος μιας φιλίας αψεγάδιαστης που στηρίχτηκε στην αγάπη και την αλληλοεκτίμηση, ο Παύλος Μαρινάκης πέρασε χτες την κόκκινη γραμμή και γράφτηκε στους καταλόγους της αιωνιότητας.
Διακεκριμένος νομικός και κοινωνικός παράγων με πολυεπίπεδη επιστημονική και πολύμορφη καλλιέργεια έχοντας το χάρισμα του ρήτορα αλλά και τη σφαιρική γνώση της σύγχρονης πραγματικότητας έκανε αισθητή εν παντί και πάντα την παρουσία τους κανοναρχόντας τις συζητήσεις.
Διαβασμένος όσο λίγοι, με ιδιαίτερη αγάπη στην ιστορία έβαλε τη σφραγίδα του στον τόπο και στην εποχή του.
Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε έχει γράψει ο Μαβίλης. Νομίζω πως είχε άδικό ο ήρωας του Δρίσκου.
Καλότυχοι οι ζωντανοί που θυμούνται.
Τον Παύλο θα τον θυμούμαστε σαν μια ζωντανή παρουσία ανάμεσά μας, στις αίθουσες των δικαστηρίων, στις αίθουσες των ομιλιών και των διαλέξεων, στη βιβλιοθήκη και πολύ περισσότερο στην παρέα.
Αντίο φίλε, ένας -ένας μαζευόμαστε εκεί πάνω.
