*της Ευσταθίας Γιαννιά
Η απόφαση να πραγματοποιηθεί συνάντηση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους αγρότες την Τρίτη
13 Ιανουαρίου, είναι μια καθαρά θετική εξέλιξη.
Γιατί για να είμαστε ειλικρινείς, διάλογος στα μπλόκα, με ασαφή αιτήματα, θυμό, πολυφωνία και
κάμερες, δύσκολα γίνεται. Όχι γιατί δεν υπάρχουν τα προβλήματα, αλλά επειδή η ένταση δεν
αφήνει περιθώρια για μια συμφωνία που θα κρατήσει.
Θα μου πεις, η συνάντηση σημαίνει αυτόματα λύση; Αυτονόητα όχι. Χρειάζονται κανόνες, πώς θα
συναντηθούν οι πλευρές, με ποια διαδικασία, ποια ατζέντα και με ποια εγγύηση εφαρμογής; Είναι
όμως το πρώτο πραγματικό βήμα αποκλιμάκωσης.
Και εδώ υπάρχει μια απαραίτητη προϋπόθεση, που σωστά τέθηκε από την κυβέρνηση: ο διάλογος
να γίνει με ανοιχτούς δρόμους, Οι ανοιχτοί δρόμοι σε καμία περίπτωση και για καμία πλευρά δεν
σημαίνουν ούτε ποινή, ούτε αδυναμία, αλλά το κλειδί για να μείνει η κοινωνία σύμμαχος.
Το ίδιο σημαντικό είναι να υπάρχει εκπροσώπηση αναλογική και πανελλαδική. Γιατί όταν στο
τραπέζι κάθονται άνθρωποι χωρίς σαφή εντολή ή χωρίς αντιπροσωπευτικότητα που να απαντά στο
ποιος εκπροσωπεί ποιον, οι συζητήσεις αποτυγχάνουν. Αντίθετα μια ολιγομελής επιτροπή με ρητή
εντολή να συζητήσει και να δεσμευτεί, είναι η βάση για μια αποδεκτή συμφωνία.
Το αντίστοιχο ισχύει και για την κυβέρνηση, όπου ο διάλογος εκτός από πολιτικός χρειάζεται να
είναι και πρακτικός. Με πολιτική και τεχνική ομάδα, σαφές χρονοδιάγραμμα, με υπεύθυνο ανά
μέτρο, Μηχανισμό επίλυσης προβλημάτων και επανέλεγχο σε συγκεκριμένο χρόνο, με απαντήσεις
στο πώς εφαρμόζεται και τι γίνεται αν κάτι δεν προχωράει. Γιατί στις κρίσεις δεν κρίνεται μόνο το
τι θα δοθεί, αλλά το πότε και πώς θα γίνει.
Ωστόσο η εμπειρία έχει δείξει, πώς συχνά τα αιτήματα είναι η κορυφή του παγόβουνου και πολλές
φορές κάτω από αυτά, υπάρχουν οι αδήλωτες αγωνίες που τροφοδοτούν την ένταση.
Πίσω από το “πετρέλαιο, ρεύμα, αποζημιώσεις, συχνά κρύβονται ανθρώπινες ανάγκες όπως, ο
φόβος ότι δεν θα τα βγάλω πέρα ή αν φύγω από τα μπλόκα θα έχω τις συνέπειες του νόμου ή θα
φανώ ότι λύγισα, η αγωνία του κανείς δεν με ακούει, η ανάγκη να νιώσω δικαιοσύνη, σεβασμό ως
άνθρωπος που κρατά ζωντανή την παραγωγή και εμπιστοσύνη ότι όσα λέγονται θα γίνουν.
Όσο αυτά τα συναισθήματα παραμείνουν αόρατα, ο θυμός μεγαλώνει και για να λυθεί το αδιέξοδο
δεν αρκεί η απάντηση σε λίστα αιτημάτων. Χρειάζεται να ειδωθούν οι αδήλωτες ανάγκες, που αν
δεν αναγνωριστούν έγκαιρα, ακόμη κι ένα πακέτο ικανοποιητικών μέτρων κινδυνεύει να μην
αποδώσει.
Στην Αχαία το βιώνουμε άμεσα. Όλοι αναγνωρίζουμε ότι ο πρωτογενής τομέας είναι ραχοκοκαλιά
για την περιοχή μας και ότι για πολλούς αγρότες μας, η χρονιά είναι το εισόδημα της οικογένειας
τους.Την ίδια στιγμή όμως, οι κλειστοί δρόμοι και η κίνηση από εναλλακτικές διαδρομές
μεταφράζονται σε κόστος για μεταφορές, αγορά, πρόσβαση σε υπηρεσίες, τουριστική και λιμενική
δραστηριότητα. Η Πάτρα, η Περιμετρική, το λιμάνι και η διασύνδεση της Δυτικής Ελλάδας δεν
αντέχουν την παρατεταμένη αβεβαιότητα.
Γι’ αυτό η λύση οφείλει να στηρίζει τον παραγωγό χωρίς να διαταράσσεται η κοινωνική συνοχή. Η
χώρα δεν χρειάζεται νικητές και ηττημένους, χρειάζεται διάλογο λύσης, με κανόνες, σεβασμό και
εφαρμογή.
*Η Ευσταθία Γιαννιά είναι Αντιστράτηγος εα ΕΛ.ΑΣ, Πολιτευτής ΝΔ Αχαίας, MA Πολιτικές
Επιστήμες και αν. Γραμματέας Ένωσης Διαπραγματευτών Ελλάδας (ΕΝΔΙΕ)
