Από τις 7 έως τις 21 Μάρτη η έκθεση της Fabbricato Art Platform «Ανθρωπόμορφες Ρωγμές+» ταξιδεύει στην Αγορά Αργύρη στην Πάτρα.
Πέντε δημιουργοί με προσωπικές διαδρομές οι οποίοι συνοδοιπορούν, αγωνιούν, ερευνούν τη σχέση της Τέχνης και της κοινωνίας. Παρακολουθούν τις ρωγμές της εποχής τους και παρεμβαίνουν.
Το FABBRICATO ART PLATFOM και η έκθεση «Ανθρωπόμορφες ρωγμές +» επιχειρεί μια εικαστική και πολιτική παρέμβαση πάνω σε επώδυνα κοινωνικά και πολιτικά σπαράγματα των ανθρώπων της εργασίας, του χθες και του σήμερα. Αποτυπώνει και ταυτόχρονα θέτει ερωτήματα για αξιακά αποστάγματα της ζωής που αποσιωπώνται. Η έκθεση συγκροτεί έναν χώρο ανάκλησης μνήμης, κριτικής και διεκδίκησης μέσα από τη γλώσσα της τέχνης σε συνεργεία με τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, ως ένα ανοιχτό πεδίο εικαστικής και θεωρητικής έρευνας, των καλλιτεχνών Τάκη Βαρελά, Δημήτρη Δήμου, Γιάννη Κλεφτογιάννη, Μιρένας Φερλέμη, Τίμου Χατζηλαγού, και της ιστορικού Τέχνης Σαββίνας Λίτση.
«Στην Πάτρα, στην Αγορά Αργύρη, από τις 7 έως τις 21 Μάρτη, ο ανθρώπινος πόνος λειτουργεί ως εντολή. Τα ανθρώπινα θραύσματα φωτίζονται μέσα από σταθερές γραμμές έντασης, στο πεδίο της εργασίας. Το χρώμα της φωτιάς κυριαρχεί. Το χρώμα των αγώνων είναι εκεί όπου ο κάματος αποκτά μορφή και οι μορφές επιστρέφουν το βλέμμα.
Γυμνά από τεχνάσματα, τα έργα τολμούν. Στέκονται στο σημείο όπου οι άνθρωποι ερωτεύονται τις ορμές των μετάλλων και σμιλεύουν τα αξιώματα της ζωής. Μορφές και έννοιες ανοίγουν φωτεινές ρωγμές στο σκοτάδι, κρατώντας αναμμένο το κερί – όχι από ελπίδα, αλλά από ανάγκη.
Καμποχώραφα, ναυπηγεία, ορυχεία, μεταλλουργίες, ανεμόδαρτα νησιά του Αιγαίου. Εκεί ριζώνουν τα έργα. Εκεί που το ατσάλι δένεται με το χώμα και ο σπόρος ορθοστατεί, ορθοβαδίζει, συνοδοιπόρος της ανθρωπότητας.
Η Τέχνη στις “Ανθρωπόμορφες ρωγμές +” δεν στέκεται ουδέτερη. Φωτίζει τα θραύσματα και το αίτιο που τα γεννά. Φωτίζει την εξουσία και τη βία της. Φωτίζει τη ζώσα δράση που διεκδικεί την απελευθέρωσή της.
Η έκθεση είναι πρόσκληση. Αντίστασης στην κανονικότητα. Στην καταστολή. Στον εθισμό. Μια άρνηση να συνηθίσουμε το σκοτάδι.
Στα πλαίσια της συμμέτοχής του στην έκθεση ο ζωγράφος Τάκης Βαρελάς σημειώνει: «Σε μια εποχή που η τέχνη συχνά εγκλωβίζεται στην ουδετερότητα, επιλέγω να μετατρέψω τον χρωστήρα μου, σε εργαλείο ανάκλησης μνήμης και διεκδίκησης. Για μένα, η ατομική έκφραση, αποκτά νόημα μόνο όταν συναντά τη συλλογική δυναμική των ανθρώπων της εργασίας, εκεί όπου ο προσωπικός κάματος, γίνεται οικουμενική κραυγή αντίστασης. Με την ενότητα «Barcode of the Life», επιχειρώ να αποτυπώσω την ωμή πραγματικότητα της αστικής εξουσίας που επιχειρεί να μετατρέψει την ανθρώπινη ύπαρξη σε έναν απρόσωπο κωδικό, σε ένα μετρήσιμο μέγεθος προς εκμετάλλευση.
Απέναντι σε αυτό, η ενότητα «Όλα είναι δρόμος» έρχεται να συμβολίσει την κίνηση, τη διαρκή πορεία και την ανάγκη για ρήξη. Ο δρόμος δεν είναι απλώς μια διαδρομή, αλλά το πεδίο της σύγκρουσης και της ενότητας και της πάλης των αντιθέτων. Είναι ο δρόμος που ξεκινά από τα ναυπηγεία, τα ορυχεία και τις μεταλλουργίες για να καταλήξει στη ζώσα δράση που διεκδικεί την απελευθέρωση.»
Ο γλύπτης Δημήτρης Δήμου δηλώνει: «Τα Ανθρώπινα πλάσματα, στην ενότητα των «σηματωρών» θέτουν εγκαυστικά ερωτήματα για τον κάματο των ανθρώπων της εργασίας. Στο πεδίο των εννοιών το ορθοστατόν και ορθοβαδίζον, ταυτίζετε με αξίες που υπερβαίνουν το θάνατο. Γυμνά, χωρίς φτιασιδώματα και τεχνάσματα, το έργο τολμά, παίξει με την σκληρότητα και το φως της ζωής
Η ένταση της ιστορίας, αντανακλά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που επιμένει να υπάρχει ακόμη και μέσα στην κρίση, η τέχνη αρχίζει να διαρρηγνύει την βαρβαρότητα
Η ενότητα «Σηματωροί», δεν είναι άλλοι, παρά όλοι εκείνοι, που κοιτάζοντας μπροστά στο μέλλον είδαν το όραμα μίας καλύτερης ζωής και στο πρόσταγμα της ιστορίας έκαναν χρέος και καθήκον τους, να διαλαλούν πως ήρθε ο καιρός της αλλαγής. Τα έργα του λειτουργούν ως συνδετικός κρίκος τη έκθεσης, γιατί με την συμβολική διάσταση που κατέχουν, οδηγούν συνειρμικά τον θεατή από τον κόσμο της εργασίας, στις «ρωγμές» του σήμερα και στους «σεισμούς» του αύριο».
Ο εικαστικός Γιάννης Κλεφτογιάννης σημειώνει: «Στα έργα μου, η ρωγμή παίρνει τη μορφή της έκρηξης. Από το «Δεν είναι παιχνίδι» και το «Όλα για το χρυσό» έως την «Καμένη γη», καταγράφω τον κυνισμό της ισχύος. Οι ανθρώπινες μορφές εμφανίζονται ανώνυμες, σχεδόν διαλυμένες μέσα σε μαύρα και πορφυρά πεδία. Με το μελάνι και το κάρβουνο η επιφάνεια γίνεται πεδίο σύγκρουσης. Εδώ όμως η ρωγμή δεν είναι μόνο τραύμα· είναι και πέρασμα. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σκιά· είναι και δημιουργός. Επιχειρώ να αποδώσω αυτή τη στιγμή μετάβασης: από τη στάχτη στο φως.
Στο πλαίσιο της FABBRICATO ART PLATFORM, η τέχνη δεν στέκεται ουδέτερη. Αναμετριέται με την εξουσία, φωτίζει το αίτιο της βίας, αρνείται την κανονικότητα της καταστροφής. Η τέχνη μας είναι πράξη συμμετοχής. Είναι η επιμονή να κρατηθεί ανοιχτή η ρωγμή — όχι ως σημάδι ήττας, αλλά ως δυνατότητα ανάδυσης. Και αυτή η δυνατότητα αποκτά νόημα μόνο όταν γίνεται συλλογική.»
Η νεότερη ζωγράφος του Fabbricato art platform, Μιρένα Φερλέμη σημειώνει: «… το έργο μου φωτίζει τη στιγμή που το ανθρώπινο σώμα γίνεται μάρτυρας της εποχής του. Παρά τη φθορά που φέρει, διατηρεί τη δυνατότητα να σηκωθεί ξανά, και η ανάταση αναδεικνύεται ως βασικό ζητούμενο και πρόκληση για την εποχή μας.
Το έργο «Αυτοψία» δεν αναπαριστά ένα μοναδικό σώμα. Είναι ένα σώμα που φέρει πάνω του το συλλογικό βάρος της εποχής, χαραγμένο μέσα στις ρωγμές του χρόνου, όπως αυτές καθορίζουν την εργασία και την καθημερινή ζωή.
Οι εφημερίδες που ενσωματώνονται στο έργο καταγράφουν την επικαιρότητα και την κυρίαρχη πράξη της εξουσίας. Η πτώση δεν αποτελεί κατάληξη, είναι η αρχή προς την ανάταση.
Η συμμετοχή μου σε αυτό το συλλογικό πλαίσιο, είναι συνειδητή εικαστική και πολιτική στάση. Με το έργο «Αυτοψία» προσκαλώ τον θεατή να σταθεί απέναντι στην εποχή του, να αναλογιστεί τις ρωγμές που όλοι κουβαλάμε και να αναγνωρίσει τη δύναμη που υπάρχει μέσα μας, για να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε να παλεύουμε, για το συλλογικό και ατομικό μας μέλλον.»
Ο κεραμίστας Τίμος Χατζηλαγός σημειώνει: «Σε μια κοινωνία που σπαράσσεται από εκμετάλλευση, πολέμους βία φτώχια και προσφυγιά, η έννοια της ειρήνης αναγκαστικά ενσαρκώνεται στην ανθρώπινη φύση, προβάλλεται σαν απαίτηση της ύπαρξης του ανθρώπου ,η ως ανεκπλήρωτο στοιχείο αλλά και λόγος της ύπαρξης του. Είναι τελικά η αρχέγονη και διαχρονική ανάγκη της δημιουργίας του.
Μέσα από αυτή την αναγκαία διαπίστωση η τέχνη της κεραμικής παίρνει άλλη
διάσταση , συνδέεται άμεσα με τον πολιτισμό, την καθημερινή ζωή και τις αξίες μιας
κοινωνίας .
Μέσα από απλές αλλά ουσιαστικές μορφές, καταγράφεται η καθημερινή αγωνία και
οι τριγμοί της ζωής Υπενθυμίζεται έτσι ότι η ανάγκη της δημιουργίας αποτελεί τον
πιο ουσιαστικό δρόμο για την ανατροπή της τραγικής πραγματικότητας Όταν ο
άνθρωπος σεβαστεί την οντότητα του, όταν αντιληφθεί τον ρόλο του, όταν
απεγκλωβιστεί από την εκμετάλλευση με την διαρκή πάλη του. Όταν τις αντιφάσεις
και την σκληρότητα της κοινωνίας μας, την αντικαταστήσει η αναγκαιότητα να
συνδεθεί με την γη ως την φυσική δημιουργική του πορεία, θα καταφέρει να
κινήσει προς τα μπρος τον τροχό της κοινωνικής του εξέλιξης»
Στην έκθεση “Ανθρωπόμορφες ρωγμές +” στην Αγορά Αργύρη στη Πάτρα παρουσιαζονται πάνω από 120 έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, κεραμικής των πέντε καλλιτεχνών.
Μέρες και ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 09.00 – 14.00 και 17.00 – 21.00, Σάββατο 09.00 – 14.00. Κυριακή κλειστά.
Με την υποστήριξη του δήμου Πατρέων.
