Απίστευτες εικόνες εξελίχθηκαν στη διάρκεια της νύχτας έξω από τον κοινωνικό τομέα του Δήμου Πατρέων στην οδό Γούναρη.
Παρά την κρίση δε εκτιμάται πως 37000 παιδιά θα βρεθούν εκτός βρεφονηπιακών σταθμών φέτος σε όλη την χώρα. Ένας αριθμός κατά 7000 μεγαλύτερος από πέρσι. Αμέσως δημιουργείται το ερώτημα. Αυτοί οι γονείς γιατί πρέπει να περνάνε από την δοκιμασία αυτή των ουρών στους δρόμους;
Της αγωνίας το τι θα γίνει αν δεν μπορέσουν να εξασφαλίσουν μία θέση; Θέση που ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ή θα έπρεπε να δικαιούνται ως πολίτες μίας χώρας χρεοκοπημένης. Μιας χώρας που οι κυβερνήσεις -με μικρό (Κ)- θα έπρεπε να έχουν ως πρώτη προτεραιότητα την διασφάλιση της ελάχιστης κοινωνικής στήριξης.
Φαντάζομαι τους γονείς εκείνους που -αν είναι τυχεροί και έχουν εργασία – θα βρεθούν σε αδιέξοδο για το που να αφήσουν το παιδί τους. Σε ιδιωτικούς σταθμούς; Πάει το μεροκάματο. Στο σπίτι με την γιαγιά και τον παππού; Αυτούς πάλι ποιος θα τους προσέχει; Εκείνοι πάλι που αναζητούν εργασία με τι προγραμματισμό θα ξεκινούν κάθε μέρα πόρτα-πόρτα να αναζητούν ένα μεροκάματο; Τελικά οι πολιτικοί φαίνεται πως αναλώνονται πολύ περισσότερο με την ανάδειξη της ατάκας ή της συνομωσιολογικής προσέγγισης της καθημερινότητας παρά με το απλό. Με εκείνο που θα έπρεπε να αποτελεί υποχρέωση όλων. Με την στήριξη του …απλού πολίτη της κρίσης.
Θα επαναλάβω και πάλι την θέση μου πως σε τέτοιες περιστάσεις απαιτείται η συνεργασία όλων των βουλευτών του Νομού για την προώθηση θεμάτων κοινωνικής στήριξης. Όχι στα χαρτιά και στις ερωτήσεις στην Βουλή. Επί της ουσίας καθώς εδώ και δέκα χρόνια οι πολίτες παραμένουν με αναπάντητα ερωτήματα για το πότε θα αλλάξει η καθημερινότητά τους αλλά και η …πολιτική ηθική.
