της Ράνιας Τζίμα, δημοσιογράφου
Οι εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων στη Λωρίδα της Γάζας επέτρεψαν σε ολόκληρο τον πλανήτη να πάρει μια βαθιά ανάσα ανακούφισης, πρωτίστως προφανώς στους Παλαιστίνιους που μόνο τα τελευταία δύο χρόνια θρήνησαν περισσότερους από 65.000 νεκρούς, ανάμεσά τους χιλιάδες παιδιά. Οι εξελίξεις πιστώνονται αδιαμφισβήτητα ως μια μεγάλη επιτυχία στον Ντόναλντ Τραμπ καθώς εδώ συνέβη αυτό που οι Αγγλοσάξονες λένε «opportunity meets ability».
Με λίγα λόγια ο Τραμπ άσκησε στο Ισραήλ μια πίεση που δεν του έχει ασκηθεί ξανά σ’ αυτή την ένταση και κατ’ αυτόν τον τρόπο από τον αμερικανικό παράγοντα, ταυτόχρονα όμως συνέπεσαν και διάφοροι άλλοι παράγοντες και γεγονότα.
Το χτύπημα, για παράδειγμα, του Ισραήλ στην Ντόχα θορύβησε ισχυρότατα τους Αμερικανούς, που φοβήθηκαν ότι αν δεν πίεζαν θα έχαναν έναν ισχυρό σύμμαχο στην περιοχή. Αποφασιστικής σημασίας για τις εξελίξεις ήταν η σημαντική αποδυνάμωση του Ιράν τους τελευταίους μήνες αλλά και της Χεζμπολάχ, ενώ ταυτόχρονα η Τουρκία έχει στραμμένη την προσοχή της πολύ περισσότερο σε άλλα μέτωπα με αποτέλεσμα να ασκήσει κι εκείνη από την πλευρά της κάποια πίεση στη Χαμάς.
Ας προσπαθήσουμε όμως να δούμε με τι είμαστε τώρα αντιμέτωποι. Θα ήταν ιδιαίτερα βιαστικό να πει κανείς ότι αυτό που ξεκίνησε είναι απαραίτητα η αρχή ενός σχεδίου ειρήνευσης μακράς πνοής. Αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι μια ανακωχή πιο στέρεη από άλλες φορές, με πιθανότητες να μετατραπεί σε ανακωχή διαρκείας. Αναγκαία προϋπόθεση για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για ειρήνευση στην περιοχή είναι η δυνατότητα να υπάρξει πολιτικός ορίζοντας για τη Γάζα. Η κυβέρνηση τεχνοκρατών που σύμφωνα με το σχέδιο Τραμπ θα αναλάβει να τρέξει τον θύλακα δεν είναι δυνατόν να είναι πολιτικά ουδέτερη διότι δεν υπάρχει τέτοιου τύπου ουδετερότητα στη Γάζα. Στην καλύτερη περίπτωση θα είναι πρόσωπα συνδεδεμένα ατύπως με τη Φατάχ, αλλά όχι συνδεδεμένα με τη Χαμάς ή με την Ισλαμική Τζιχάντ.
Αυτό είναι το σενάριο στην περίπτωση της ομαλής εξέλιξης του σχεδίου. Σε περίπτωση όμως που το σχέδιο σε οποιοδήποτε στάδιό του «τσακίσει», τότε αυτό αυτομάτως θα δώσει πίσω στη Χαμάς δυνάμεις. Είναι άλλωστε φενάκη να πιστεύει κανείς ότι το έδαφος της ριζοσπαστικοποίησης εξαλείφεται με μια συμφωνία. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο βίαιος εποικισμός του Ισραήλ στη Δυτική Οχθη παραμένει σε πλήρη εξέλιξη.
Η συμφωνία που έχει επιτευχθεί είναι δυσμενέστερη για τους Παλαιστίνιους από την εκεχειρία του Φεβρουαρίου που το ίδιο το Ισραήλ είχε παραβιάσει διότι αν σε οποιοδήποτε στάδιο εφαρμογής το Τελ Αβίβ υπαναχωρήσει, τότε η παλαιστινιακή πλευρά δεν θα διατηρεί πλέον κανέναν μοχλό πίεσης. Τέτοιου τύπου συμφωνίες άλλωστε, σπασμένες σε στάδια, πάντα μα πάντα ευνοούν τον ισχυρότερο.
