Σύμφωνα με την προσέγγιση των χρηματιστών, μετά από δύο χρόνια αλλεπάλληλων διαπραγματεύσεων για την παραμονή της χώρας στο ευρώ, εκτίναξης των spreads των ελληνικών ομολόγων και πολλά δισεκατομμύρια νέων μέτρων στις «πλάτες» των Ελλήνων, κατορθώσαμε να επιστρέψουμε δοκιμαστικά στις αγορές. Στα τρία χρόνια που πέρασαν από την προηγούμενη έκδοση, η ελληνική οικονομία έχει βιώσει μοναδικές συνθήκες, με βασικότερη «ειδική συνθήκη» την επιβολή των capital controls τον Ιούλιο του 2015 –και τα οποία εξακολουθούν να κρέμονται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τις τράπεζες και την οικονομία υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη καταθετών και επενδυτών.
Τα χρηματιστηριακά στελέχη τονίζουν πως μέσα σε αυτό το διάστημα, ο Μάριο Ντράγκι έχει εξαντλήσει το οπλοστάσιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προσφέροντας άφθονο, φθηνό χρήμα στις κεφαλαιαγορές μέσω του Προγράμματος Ποσοτικής Χαλάρωσης (QE). Αυτές οι πολιτικές είχαν ως αποτέλεσμα οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων σε ευρώ να μειωθούν σημαντικά. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί η Ελλάδα να μείωσε το κόστος δανεισμού της κατά 32,5 μονάδες βάσης μέσα σε αυτή την 3ετία, αλλά το κόστος δανεισμού στην Ευρωζώνη μειώθηκε το ίδιο διάστημα κατά 75 μονάδες βάσης!
Βασικός στόχος τώρα δεν μπορεί να είναι άλλος από την επανάκτηση της οικονομικής ανεξαρτησίας της χώρας και της επιστροφής στην κανονικότητα. Και αυτό επιτυγχάνεται με μια «παραγωγική επανάσταση» που θα οδηγεί στην αύξηση των θέσεων εργασίας και του εθνικού πλούτου. Διανύουμε τον έβδομο χρόνο λιτότητας και ύφεσης στην Ελλάδα, η οποία είναι τέταρτη στον παγκόσμιο δείκτη οικονομικής μιζέριας, με αυξανόμενους φορολογικούς συντελεστές, με ένα στρεβλό και αναποτελεσματικό ασφαλιστικό σύστημα και αύξηση της μαύρης εργασίας, γραφειοκρατία, καθυστερήσεις στην απονομή της δικαιοσύνης. Μάλιστα, η Ελλάδα παρά την ύπαρξη υποδομών και ανθρώπινου δυναμικού με υψηλή μόρφωση και πλούσια κατάρτιση, θα πρέπει να διανύσει μακρύ δρόμο για να προσεγγίσει υψηλές επιδόσεις στην ανταγωνιστικότητα και τις επενδύσεις.
Όμως, ποιος επενδυτής θα εμπιστευτεί την Ελλάδα που αλλάζει αναπτυξιακούς νόμους σαν τα πουκάμισα – στερώντας από τους δυνητικούς επιχειρηματίες την δυνατότητα μακροπρόθεσμου σχεδιασμού- με τους περισσότερους από αυτούς να αποδεικνύονται αναποτελεσματικοί ίσως κι ερασιτεχνικοί. Αλλά ακόμα και τη βαριά βιομηχανία της χώρας να αναλογιστεί κανείς, φαίνεται πως η όποια ανάπτυξη έρχεται κατά τύχη και συγκεκριμένα από την αποδυνάμωση των γύρω ανταγωνιστών. Τα στοιχεία αποδεικνύουν πως ο τουρισμός στη χώρα ζει αλλά τα ξενοδοχεία πεθαίνουν. Κι όχι μόνο η συνολική δυναμικότητα κλινών μειώνεται συνεχώς αλλά περιορισμένη αποδεικνύεται κι η διάχυση εσόδων από την τουριστική βιομηχανία στις υπόλοιπες (σίτιση, εμπόριο, συγκοινωνίες κτλ.).
Δυστυχώς η χώρα εξακολουθεί να προσεγγίζει τον όρο ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη που αυτός συνεπάγεται, με την πρακτική του πλεονεκτήματος κόστους, δηλαδή την μετατροπή της σε χώρα φτηνού εργατικού δυναμικού και κατ’ επέκταση φτηνού κόστους παραγωγής ώστε να σταθεί στο διεθνές εμπόριο χάρη στις χαμηλές τιμές των προϊόντων της.
Χρειαζόμαστε επειγόντως μια «παραγωγική επανάσταση» σε συνδυασμό με την ποιότητας των προϊόντων μας. Βασικοί άξονες αυτού του σχεδίου θα αποτελέσουν:
1) Η μείωση των φορολογικών συντελεστών
2) Η μείωση του ασφαλιστικού κόστους. Το μεγάλο ασφαλιστικό κόστος αυξάνει την αδήλωτη (μαύρη) εργασία και μειώνει τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων
3) Οι Τράπεζες. Δεν μπορεί να γίνονται συνέχεια ανακεφαλαιοποιήσεις και επί της ουσίας να μην έχουμε ανοικτές τράπεζες, να μην έχουμε ρευστότητα, να μην έχουμε χρηματοδοτήσεις.
4) Ταχύτητα στην απονομή δικαιοσύνης.
5) Πάταξη της γραφειοκρατίας. Δεν θα έρθει κανείς να επενδύσει αν δεν απλοποιήσουμε τις διαδικασίες και δεν διευκολύνουμε τις επενδύσεις, χωρίς μείωση των ελέγχων .
6) Μείωση των τιμών των παραγωγικών συντελεστών, με ιδιαίτερη προσοχή, μετά την απελευθέρωση στις διακυμάνσεις των τιμών της ενέργειας
7) Βελτίωση της κοινωνικής προστασίας των ασθενέστερων οικονομικά ομάδων
Τέλος πρέπει να υπάρξει ένα δίχτυ προστασίας των ζωτικών λειτουργιών της κοινωνίας, όπως στην υγεία, στην δασική προστασία, στην ασφάλεια στην κοινωνική και οικονομική ευημερία των συμπολιτών μας.
