Ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη τον Απρίλιο αυξήθηκε σε ετήσια βάση κατά 7%-με μια ελαφρά αύξηση σε σύγκριση με τον Μάρτιο (6,9%).
Ο πληθωρισμός στα τρόφιμα που απασχολεί κυρίως τα νοικοκυριά, παραμένει σε υψηλά επίπεδα: Στη χώρα μας αυξήθηκε κατά 11,4%, στην Ιταλία, 12,3%, στην Ισπανία 12,9%, στη Γαλλία 15% και στη Γερμανία κατά 16,8% στη Γερμανία».
Πρόκειται δηλαδή για διψήφια ποσοστά, με το βάρος τους να πλήττει περισσότερο τα χαμηλά εισοδήματα, αλλά και την όλο και πιο φτωχοποιημένη μεσαία τάξη. Που βλέπει την αγοραστική της δύναμη να συρρικνώνεται συνεχώς.
Ακούμε βέβαια προεκλογικά όλα τα κόμματα να μιλούν για αυξήσεις των μισθών. Μόνο που αυτό δεν φτάνει. Οι αυξήσεις πρέπει να καλύπτουν αυτόν τον πληθωρισμό. Αλλιώς η αγοραστική δύναμη θα παραμένει ανίσχυρη. Οταν μάλιστα όλοι βλέπουν την όποια αποκλιμάκωση του πληθωρισμού να γίνεται αργά, βασανιστικά.
Η ΕΚΤ ελπίζει ότι ακριβαίνοντας το χρήμα με την αύξηση των επιτοκίων, θα δώσει κάποια ανακούφιση . Στην επόμενη συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΚΤ στα μέσα Ιουνίου, θα υπάρξει νέα αύξηση των επιτοκίων, πιθανώς κατά 25 μονάδες βάσης. Ισως άλλο τόσο και τον Ιούλιο. Οι κινήσεις αυτές ενδεχομένως να περιορίσουν κυρίως τον εισαγόμενο πληθωρισμό μέσω, για παράδειγμα, των ενεργειακών προϊόντων. Αλλά οι τιμές της ενέργειας μειώνονται συνεχώς και δεν αποτελούν πλέον στοιχείο που ανεβάζει κυρίως, τον πληθωρισμό.
Ταυτόχρονα, στην Φρανκφούρτη κυριαρχεί η άποψη πώς δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στη «θεραπεία», από μια απότομη επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας. Υπάρχουν όμως ορισμένα ανησυχητικά σημάδια, από τη βιομηχανική παραγωγή. Στην Ευρωζώνη υποχώρησε κατά 4,1% τον Μάρτιο σε σύγκριση με τον Φεβρουάριο και κατά 1,4% σε ετήσια βάση. Και το χειρότερο: Δεν φαίνεται να υπάρχει μια ήπια προσγείωση στον ορίζοντα.
Εστω και καθυστερημένα, στην Ευρώπη διεξάγεται βέβαια μια συζήτηση για την ενίσχυση της παραγωγικής βάσης. Για την αλλαγή του οικονομικού, παραγωγικού μοντέλου. Σε απάντηση και στον νόμο IRA του Μπάιντεν, που δελεάζει με τεράστιες επιδοτήσεις για πράσινες επενδύσεις, πολλές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να μεταφερθούν στην Αμερική.
Δυστυχώς, στην Ελλάδα, ουδεμία ουσιαστική συζήτηση έγινε προεκλογικά για το παραγωγικό μοντέλο, που χρειάζεται η χώρα. Αφωνία για θέματα νέων τεχνολογιών. Για ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα.
Ειδικά οι κυβερνώντες, μιλούν για ανάπτυξη και επενδύσεις, αποκρύπτοντας ουσιαστικά ότι αυτές αφορούσαν μέχρι τώρα αγορές ακινήτων και τον τουρισμό. Σιγά να μην μιλούν για παραγωγή… ημιαγωγών. Real estate and tourism και έχει ο Θεός!
Σε ποια παραγωγική βάση θέλουμε να στηρίξουμε την Ελλάδα του αύριο; Σε ό,τι αποφασίσει η ελεύθερη αγορά; Το κράτος, να μην μπερδεύεται στα πόδια της; Η πανδημία δίδαξε πολλά για το ρόλο του δημόσιου συστήματος υγείας στην αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης. Μήπως θα πρέπει να ευχόμαστε να έλθει μια άλλη τέτοια κρίση στην οικονομία, για να αντιληφθούμε πως χωρίς νέο παραγωγικό μοντέλο, δεν μπορεί να επιβιώσει η χώρα; Άκρα του τάφου σιωπή…
