Πλήρης μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία που τον απομακρύνει από τις θέσεις που υπηρετούν τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας αποδίδει στον Στέφανο Κασσελάκη και τη νέα ηγετική ομάδα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης η Έφη Αχτσιόγλου, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Όπως τονίζει η Έφη Αχτσίγλου, «η ομιλία του κ. Κασσελάκη στον ΣΕΒ ήταν σε ευθεία αντίθεση με τις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. για την εργασία και τις ιδεολογικές αρχές της Αριστεράς», υπογραμμίζοντας πως για αυτήν «ήταν μη υποστηρίξιμη αυτή η μετατόπιση, επέλεξα ωστόσο να ασκήσω την κριτική μου εντός των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ».
«Eπέλεξα συνειδητά να μη χρησιμοποιήσω το όνομα του κ. Τσίπρα σε κανένα στάδιο της προεδρικής εκλογής»
Απαντώντας στις επικρίσεις για την αποχώρησή της και τα περί «καρεκλών» που την κατηγόρησαν η Έφη Αχτσιόγλου αναφέρει πως «η κατηγορία για τις «καρέκλες» απλώς δεν συνδέεται με κανέναν τρόπο με το πώς είχα υπηρετήσει τον χώρο αυτόν, εδώ και πολλά χρόνια. Είναι, δε, και ακραία υποκριτικό να εκτοξεύεται από ένα πρόσωπο που τη στιγμή που εμφανίστηκε στο κόμμα, επεδίωξε αμέσως να γίνει πρόεδρός του».
Όσον αφορά τη στάση του Αλέξη Τσίπρα επανέλαβε ότι ήταν πλήρως σεβαστή, σημειώνοντας ότι από την πλευρά της επέλεξε συνειδητά να μη χρησιμοποιήσει το όνομά του κατά τη διάρκεια των εσωκομματικών εκλογών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. «Επέλεξα συνειδητά να μη χρησιμοποιήσω το όνομα του κ. Τσίπρα σε κανένα στάδιο της προεδρικής εκλογής, παρότι όλοι γνώριζαν τη στενή συνεργασία που είχαμε για χρόνια, επέλεξα να μην τον εργαλειοποιήσω σεβόμενη την απόφασή του και φυσικά να μην τον εμπλέξω σε αυτές τις χυδαίες πρακτικές που ήταν σαφές ποιος τις καθοδηγούσε, ποιον ευνοούσαν και ποιον έπλητταν», ανέφερε δηκτικά.
Ερωτηθείσα για τη νέα κοινοβουλευτική ομάδα που σχηματίζουν οι «11», η Έφη Αχτσιόγλου απέκλεισε το ενδεχόμενο συμπόρευσης με τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα ή με πρώην κοινοβουλευτικά κόμματα, λέγοντας «είναι διαφορετικό ζήτημα οι κοινοβουλευτικές συγκλίσεις σε ζητήματα αντιπολίτευσης και άλλο πράγμα η πολιτική συμπόρευση».
Τέλος, αναφέρει ότι «αυτό που προέχει λοιπόν είναι η κινητοποίηση του αριστερού και προοδευτικού κόσμου, αλλά και ο απεγκλωβισμός δυνάμεων από το φάσμα της απογοήτευσης, της αδράνειας και της ανάθεσης».
