Από το μακελειό της εργατικής διαδήλωσης στο Σικάγο την Πρωτομαγιά του 1886, που αποτέλεσε και την αφορμή για τον εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς, έχει περάσει πολύς καιρός, με τους αγώνες των εργαζομένων να συνεχίζονται.
Η Εργατική Πρωτομαγιά και οι αγώνες των εργαζομένων έχουν εμπνεύσει και σημαντικούς δημιουργούς, από τα χρόνια που ο κινηματογράφος έκανε ακόμη τα πρώτα του βήματα, στις δεκαετίες του ‘60 και ‘70 όταν άκμασε το πολιτικό σινεμά στην Ευρώπη και ειδικά στην Ιταλία, μέχρι και σήμερα, με κυρίαρχη την εμβληματική προσωπικότητα του Κεν Λόουτς.
Πέντε ταινίες ταυτίστηκαν με τους εργατικούς αγώνες και την εργατιά, αλλά θεωρούνται και σημαντικές δημιουργίες, με τη δική τους κινηματογραφική αξία, κλασικές σήμερα και σίγουρα επίκαιρες.
Η Απεργία (1924)
Οι εργάτες ενός εργοστασίου συσπειρώνονται και απεργούν διεκδικώντας τα αιτήματά τους, μέχρι η κινητοποίηση να αιματοκυλιστεί από τις δυνάμεις καταστολής…
Ταινία ορόσημο για τον παγκόσμιο κινηματογράφο, καθώς αποτελεί το ντεμπούτο του πρωτοπόρου Σεργκέι Αϊζενστάιν και ένα από τα πρώτα κεφάλαια για την κινηματογραφική γλώσσα, μέσα από εντυπωσιακά πλάνα, εμπνευσμένες σκηνές πλήθους και το μοντάζ να πρωταγωνιστεί.
Ταυτόχρονα, όμως είναι και μία ξεκάθαρα πολιτική ταινία, με όλους τους ταξικούς πρωταγωνιστές να λαμβάνουν το μερίδιό τους. Οι άπληστοι κεφαλαιοκράτες με τα πούρα τους, οι εργάτες που είναι έτοιμοι να θυσιαστούν και η εξουσία να δείχνει τη δύναμή της παρατάσσοντας την ισχύ των όπλων.
Ο Κιθ Ρίντερ στην «Ιστορία του Παγκόσμιου Κινηματογράφου» γράφει για την «Απεργία» του Αϊζενστάιν: Για τον Αϊζενστάιν σημασία δεν έχουν τα άτομα σαν άτομα αλλά οι κοινωνικές δυνάμεις που εκπροσωπούν. Η ταινία χρησιμοποιεί με εντυπωσιακό τρόπο το μεταφορικό μοντάζ, ειδικά σε μια σεκάνς που αντιπαραθέτει διαδοχικές εικόνες από ένα σφαγείο όπου σφάζονται βόδια με εικόνες από το μακελειό ανάμεσα στους απεργούς και τους μπράβους της εργοδοσίας- ένα σημείο με μεγάλη δύναμη αποπροσωποποίησης».
