Ηταν τελικά περί όνου σκιάς ο κουρνιαχτός που σηκώθηκε για το μάθημα των θρησκευτικών;
Πολλοί είναι βέβαιο πως θα αναρωτήθηκαν για ποιό λόγο προκλήθηκε αυτός ο θόρυβος των τελευταίων ημερών, με τις εκατέρωθεν βολές ηγεσίας της Εκκλησίας και υπουργείου Παιδείας.
Γιατί ως αποτέλεσμα δεν προέκυψε τίποτα. Ή για να είμαστε ακριβείς επήλθε μια ολική οπισθοχώρηση της κυβέρνησης, φοβούμενη πως σε μια εποχή όπου πλείστα μέτωπα παραμένουν ανοιχτά , θα δημιουργούσε ένα ακόμη και μάλιστα όχι αμελητέο.
Οι δηλώσεις του Νίκου Φίλη προϊδέαζαν για ειλημμένες αποφάσεις, αναφορικά με τη διδασκαλία των θρησκευτικών. «Το υπουργείο Παιδείας αποφασίζει για την ύλη των μαθημάτων που διδάσκονται στα σχολεία» είχε πει.
Αλλωστε η σφοδρότητα της επίθεσης, ιδιαίτερα σε ιεράρχες που εναντιώνονταν, αποδείκνυε και την αποφασιστικότητα της στάσης.
Όμως ο κύριος Φίλης δεν βρήκε υποστηρικτές. Ακόμη και με άρθρο του στην εφημερίδα «Αυγή» ο πατρινός αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ Τάκης Γεωργακόπουλος σ’ αυτό εστίαζε, σημειώνοντας πως «πρέπει να είμαστε όλοι με την Φίλη».
Άπαντες, ωστόσο, απέφευγαν να τοποθετηθούν επί του «καυτού» θέματος και σφύριζαν αδιάφορα. Προφανώς έχοντας διαγνώσει το διαφαινόμενο αδιέξοδο της κίνησης.
Εχοντας και τον συγκυβερνήτη Πάνο Καμμένο να σηκώνει το λάβαρο του αγώνα υπέρ των θέσεων της Εκκλησίας.
Και ο αδαής πολίτης παραμένει με το ερώτημα. Ηταν αποκοτιά του υπουργού, που θέλησε να φορέσει την πανοπλία του Δον Κιχώτη; Γιατί σε μια κυβέρνηση, οι αποφάσεις για την ακολουθούμενη πολιτική, σε όλα τα θέματα είναι συνολικές.
Εκτός εάν ο Νίκος Φίλης κινήθηκε με γνώμονα τον αποπροσανατολισμό του λαού από μείζονα ζητήματα κατάθεσης προϋπολογισμού, νέων μέτρων, αυξήσεων σε είδη πρώτης ανάγκης κ.α.
Προφανώς απαντήσεις δεν θα δοθούν, παρά μόνο εικασίες μπορεί να γίνουν.
Η ουσία είναι πως το μάθημα των θρησκευτικών θα συνεχίσει να διδάσκεται έως ότου στο άδηλο μέλλον αποφασιστούν οι αλλαγές !
