Ενώ οι πολίτες είναι στους δρόμους και βροντοφωνάζουν πως δεν αντέχουν άλλη λιτότητα, αλλά μέτρα, άλλη ύφεση, άλλους έμμεσους και άμεσους φόρους, οι πολιτικοί οργανισμοί ξιφουλκούν στη Βουλή.
Ο προϋπολογισμός του 2017 είναι προ των πυλών και η ψήφισή του οσονούπω θα αποτελεί γεγονός.
Όπως γεγονός θα αποτελεί πως η εφαρμογή του θα προκαλέσει και νέα επιδείνωση των ήδη πενιχρών οικονομικών της ελληνικής οικογένειας.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει και δικαίως για την αποδοχή από τους εταίρους-δανειστές της απομείωσης του χρέους μας. Επιτέλους οι ευρωπαίοι αντελήφθησαν πως τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που οφείλουμε δεν μπορούν να αποπληρωθούν με τους ρυθμούς που επεδίωκαν πριν μερικά χρόνια.
Η μείωση του χρέους κατά 45 δις δεν μπορεί να παραγνωριστεί ως επιτυχία της ελληνικής κυβέρνησης. Εκείνο, ωστόσο ,που περιλαμβάνεται στο νέο αφήγημα και δεν ακούγεται ούτε ως ψίθυρος μεταξύ των πανηγυρισμών, είναι η αποδοχή από πλευράς μας νέων επώδυνων μέτρων.
Γιατί τι άλλο μπορεί να αποφέρει η δέσμευση για πλεόνασμα του ΑΕΠ από το 2% στο 3,5%;
Ο λαός πρέπει να ακούει την αλήθεια για να αφουγκράζεται σωστά την πραγματικότητα.
Όταν όμως ακολουθούμε παλιομοδίτικες πρακτικές εύηχων συνθημάτων, για να επανέλθουμε αργότερα σε κυβιστήσεις, τότε καταλήγουμε σε χαρμολύπη…
