«Εδώ καράβια πνίγονται, βαρκούλες αρμενίζουν», θα έλεγε ο πολίτης ή ο αγρότης που λίγες μέρες πριν είχε δει το σπίτι ή το μαγαζί του να πλημμυρίζει και το βιός του να καταστρέφεται, βλέποντας τις φωτογραφίες των επισκέψεων του Σαββάτου του Αν. Υπουργού κου Τσιρώνη στην Αχαΐα και ακούγοντας τις περισπούδαστες δηλώσεις περί «άμεσης» αποκατάστασης των ζημιών.
Δυστυχώς όμως, χρόνια τώρα, μετά από κάθε καταστροφή –αν είμαστε τυχεροί-ακολουθούν επισκέψεις –στους επίσημους μόνον – φωτογραφίες και ταυτόσημες δηλώσεις για «άμεση» αποκατάσταση των πληγέντων. Αυτό που διαφεύγει της προσοχής των υπευθύνων είναι το γεγονός πως το «άμεση», μάλλον φιλοσοφική προσέγγιση αποτελεί καθώς είναι γνωστό πλέον πως απαιτούνται μήνες μέχρι την υλοποίηση. Διάστημα, που εντείνει τα προβλήματα. Για δε τους αγρότες αδυνατεί να δώσει διέξοδο προετοιμασίας για την επόμενη περίοδο. Το ζήτημα δεν είναι να δεσμεύονται οι αποζημιώνεις, αλλά να δίδονται πραγματικά άμεσες λύσεις.
Άραγε ο κύριος Τσιρώνης γιατί δεν έκανε επισκέψεις στις περιοχές των πλημμυρών να αποκτήσει ο ίδιος εικόνα. Να μιλήσει με τους νοικοκυραίους, να βάλει καμία γαλότσα να πάει στο χωράφι να μιλήσει με τους γεωργούς. Πολιτική με φωτογραφίες και δηλώσεις δεν διαμορφώνεται όμως. Έχουν παρέλθει οι εποχές που μία φωτογραφία και δηλώσεις αποτελούσεαν ανεκτή και αποδεκτή μεθοδολογία. Θα έπρεπε να το είχε εμπεδώσει πλέον αυτό ο κύριος Υπουργός. Θα ήταν ίσως ευκαιρία να του δώσουν να το αντιληφθεί οι φορείς που τον δέχθηκαν προκειμένου για τις «φωτογραφίσεις», μη αποδεχόμενοι την συνομιλία παρά μόνον μετά την αποκατάσταση του προβλήματος. Ακραία προσέγγιση θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Μη θεσμική. Ίσως. Ζούμε όμως σε ακραίους καιρούς και το «σαβουαρ βιβρ» περισσεύει μπροστά στην δυστυχία και τα γενικότερα προβλήματα.
Αν θέλουμε επιτέλους να μιλάμε για πολιτική και ουσιαστική αλλαγή νοοτροπίας, θα πρέπει να συζητάμε για ενίσχυση της Πολιτικής Προστασίας, για πρόληψη και διάθεση κονδυλίων τόσο για αντιπλημμυρικά έργα στις δύσκολες περιοχές της Πάτρας, αγορά μηχανημάτων, όσο και για προσλήψεις προσωπικού υποστήριξης. Δεν είναι δυνατόν εν μέσω κρίσης την δύσκολη περίοδο να χάνονται νοικοκυριά και να καταστρέφονται νοικοκυραίοι και οι δηλώσεις και πράξεις των υπευθύνων να στοχεύουν απλά στην επικοινωνία με τον ίδιο τρόπο που έχουμε συνηθίσει εδώ και δεκαετίες. Αυτή η απαθής αποδοχή αυτής της «συνήθειας» όμως είναι που πρέπει να αλλάξει αν είναι να διαμορφώσουμε συνθήκες πραγματικής πολιτικής για την κοινωνία.
