Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαβάσαμε στην «Πελοπόννησο» την είδηση για τη διάσωση του σπιτιού του Χρήστου Κορύλλου, αυτού του μεγάλου ευεργέτη της Πάτρας, που δυστυχώς έχει μείνει έως σήμερα στη σκιά της Ιστορίας.
Διότι ελάχιστοι, θεωρώ, γνωρίζουν ότι ο Χρήστος Κορύλλος (1842 -1930) ήταν ένας μεγάλος γιατρός και ταυτόχρονα μια σημαντική προσωπικότητα που δέσποσε στο δημόσιο βίο της Πάτρας επί δεκαετίες, στο πέρασμα των χρόνων από τον 19ο αιώνα στον εικοστό, επιδεικνύοντας ένα τεράστιο έργο σε όλους τους τομείς και τις εκφάνσεις της πολιτικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και αθλητικής ζωής της πόλης. Ενδεικτικά ας σημειωθούν τα ακόλουθα:
*Αφιέρωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για να ανεγερθεί το (παλαιό) Δημοτικό Νοσοκομείο, το οποίο και διοίκησε.
*Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου, που υπήρξε πρόδρομος της Παναχαϊκής, προχωρώντας παράλληλα και στην ίδρυση και λειτουργία μουσικού τμήματος, βιβλιοθήκης, ακόμη και φροντιστηρίου ξένων γλωσσών.
*Διοργάνωσε τους πρώτους κολυμβητικούς αγώνες που έγιναν στην Πάτρα.
*Μπήκε μπροστά για να γίνει ο σύγχρονος για την εποχή του μετεωρολογικός σταθμός της πόλης.
*Λίγο πριν πεθάνει, διέθεσε μεγάλο χρηματικό ποσό για την κατασκευή του Σκαγιοπουλείου Ορφανοτροφείου.
*Κατέγραψε για εμάς (τις επόμενες γενιές) μια πλήρη εικόνα της Πάτρας στα τέλη του 19ου αιώνα.
Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα τα προαναφερόμενα συνιστούν, απλώς, ένα μικρό δείγμα της πολύπλευρης προσφοράς του στην πόλη αυτή, που αγάπησε όσο λίγοι.
Είναι απολύτως βέβαιο ότι οι περισσότεροι, και κυρίως οι νέοι άνθρωποι, όχι μόνο δεν γνωρίζουν ποιος ήταν ο Χρήστος Κορύλλος, αλλά δεν έχουν ακούσει καν το όνομα του. Αναμενόμενο αυτό καθώς η πόλη που της πρόσφερε τα πάντα, δεν έκανε τίποτα ουσιαστικό για να τιμήσει τη μνήμη του.
Ούτε ένα κεντρικό δρόμο, ούτε μια πλατεία δεν του έχουμε αφιερώσει! Το μόνο που έχουμε κάνει είναι να δώσουμε το όνομα του σε ένα δρομάκι απέναντι από το παλαιό Δημοτικό Νοσοκομείο.
Κι αν δεν κάνω μεγάλο λάθος, επί της δημαρχίας του Ανδρέα Φούρα, φτιάχτηκε και ο τάφος του στο Α΄ Νεκροταφείο. Πέραν τούτων, ουδέν.
Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, ιστορικές προσωπικότητες σαν τον Χρήστο Κορύλλο θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν φάρος αισιοδοξίας και ελπίδας για το μέλλον.
Αρκεί να αναλογιστούμε πόσο ανάγκη έχουμε στην εποχή μας από τέτοιους ανθρώπους, ανοικτόμυαλους και με διάθεση ανιδιοτελούς προσφοράς!
Έστω και τώρα, έστω και καθυστερημένα, η Πάτρα θα πρέπει να εκπληρώσει το ιστορικό της χρέος απέναντι στον Χρήστο Κορύλλο. Τρόποι για να γίνει αυτό υπάρχουν πολλοί, αρκεί να υπάρχει η βούληση. Και από κοντά και η γνώση….
