Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Άν τα αντανακλαστικά της χώρας έχουν υποστεί παραλυτικό σύνδρομο, απέναντι σε όσα κανονικά θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει στην καλύτερη περίπτωση, σε μαζικό ξεσηκωμό, ιδίως αν αυτά -πέρα από την οικονομική ασφυξία- συνδυαστούν και με την “μαρκίζα” της ανακολουθίας λόγων και έργων, τα αντανακλαστικά της Αχαϊας, έχουν προ πολλού ταφεί στο κοιμητήριο του εφησυχασμού και ως φαίνεται οδεύουμε στο να τους κάνουμε και τα… σαράντα.
Αδυνατώ να κατανοήσω, και νομίζω ότι δεν είμαι η μόνη, την πλήρη απουσία έστω μιας υποτυπώδους κινητοποίησης ενόψει της επίσκεψης του πρωθυπουργού, του άρτι αφιχθέντος από το ταξίδι- ναυάγιο των προσδοκιών με το εισιτήριο της επιβολής των νέων εξοντωτικών μέτρων.
Αδυνατώ να σκεφτώ πού μπορεί να πήγαν όλοι αυτοί οι φιλόδοξοι συνδικαλιστές, οι οποίοι άφησαν όλο το πεδίο ελεύθερο για να αλωνίζουν οι αστυνομικοί, μετατρέποντας επί ώρες την πόλη σε κάτι τύπου….Παρίσι, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις. Δεν θέλω να υποψιαστώ ότι έχουν χαθεί στις πτυχές της φούστας του ΣΥΡΙΖΑ, τακτοποιημένοι σε ανάλογα ράφια στην ντουλάπα, όπου αυτή τοποθετείται μαζί με τον μισό κρατικό μηχανισμό των ημετέρων/
Απορώ πού πήγαν όλα εκείνα τα κινήματα των διοδίων που κάποτε υπό την σκέπη του πρωθυπουργού ή και με την ενθαρρυντική του παρουσία, σήκωναν μπάρες και σημαίες αντίστασης.
Απορώ πού πήγαν ακόμη και οι λαλίστατοι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που μας καλούν σε ταξίδια στην Αθήνα για να τα πούμε στον πρωθυπουργό μετά από ποδαρόδρομο ωρών και όταν αυτός έρχεται στη γειτονιά τους, βάζουν τα πανό στο μπαούλο, για άλλους αγώνες. Προφανώς η επαναστατικότητα εξαντλήθηκε το Σαββατοκύριακο στο Νότιο Πάρκο.
Απορώ και πώς κανένας από τους φορείς δεν σήκωσε τους τόνους στο ύψος της αξιοπρέπειας αρθρώνοντας λόγο αγωνίας για τους πολίτες που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.
Πώς δεν είπαν μια λέξη υπογραμμισμένη με μια παύλα, κάτι που να μπορεί να γίνει τίτλος, για όσα θα κληθούν να πληρώσουν οι πολίτες, ακόμη και για το έργο που σήμερα εγκαινιάστηκε μισό, και το οποίο δεν είχε ψηφίσει ο Τσίπρας το 2007, για τα διόδια που κάνουν το ταξίδι Πάτρα- Αθήνα να μοιάζει με…αεροπορικό, για τις συντάξεις που κονταίνουν και τις παρόλες που μακραίνουν, για την ανεργία που στο νομό θερίζει και τις υποκλίσεις που πήραν τη θέση της κορώνας.
Απορώ και που ελάχιστοι από το πολιτικό προσωπικό μπήκαν στον κόπο να γράψουν δυό γραμμές, ένα άρθρο, ενόψει της επίσκεψης του ανθρώπου που η Αχαϊα τίμησε με ένα ουδόλως ευκαταφρόνητο ποσοστό, νομίζοντας πώς είναι άλλος.
Πολιτική και συνδικαλιστική υπνηλία. Αυτή είναι η εικόνα της πόλης σήμερα. Η Πάτρα ασχολείται με τις φιγούρες και η χώρα με το survivor, το οποίο τελικά είναι σίγουρο ότι θα της χρειαστεί.
