Tου Δημήτρη Αβραμίδη
Απόλαυσε το αμφίβολο προνόμιο της μεγάλης ηλικίας. Επέζησε της γενιάς του και πέρασε μέσα από απίστευτες πολιτικές περιπέτειες. Πρέπει να ήταν ο μόνος εν ζωή από τους βουλευτές που εξελέγησαν στην πρώτη μεταπολεμική Βουλή του 1946.
Οι συγκρούσεις του με τον Ανδρέα Παπανδρέου σφράγισαν δύο εποχές, μια προδικτατορικά και άλλη μία μετά την πτώση της χούντας. Ο ρόλος του στην εποχή της αποστασίας (1965) παραμένει σκοτεινός, υπήρξε όμως ο μοναδικός πολιτικός που όχι απλώς επέζησε από την αποστασία αλλά αναδείχθηκε και πρωθυπουργός της χώρας. Παρότι κεντρώος ηγήθηκε της Νέας Δημοκρατίας και την οδήγησε σε εκλογική νίκη με το υπέρογκο ποσοστό 46,89%, τον Απρίλιο του 1990.
Υπήρξε πείσμων, ρεαλιστής και ενίοτε κυνικός, ενώ ακόμα και τότε που ψηφίζονταν δεν θα λέγαμε ότι αγαπήθηκε από τον ελληνικό λαό, αλλά ο χρόνος επιφυλάσσει παράξενα παιχνίδια. Συγκρινόμενος με τους πρωθυπουργός στα τελευταία χρόνια της μεγάλης κρίσης, ο Μητσοτάκης κερδίζει καθαρά σε πολιτικό μέγεθος. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία.
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι συνέντευξη που παραχώρησε το 1995 ο Κ. Μητσοτάκης, στα γραφεία του επί της οδού Αραβαντινού, προς τους δημοσιογράφους Δημήτρη Αβραμίδη και Τάκη Χατζή για λογαριασμό της εφημερίδας «Πελοπόννησος». Από τη συνέντευξη εκείνη θυμάμαι το εξής: Η συνέντευξη έχει ολοκληρωθεί και ζητάω να τον ρωτήσω of the record. Τον ρώτησα αν ήταν αλήθεια ότι ο Μιλόσεβιτς του είχε προτείνει να διαμελιστούν τα Σκόπια μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας και για το προβοκάρω λιγάκι συμπλήρωσα την ερώτηση προσθέτοντας αν αισθάνθηκε τον πειρασμό να είναι ο πρώτος πολιτικός μετά τον Ελευθέριο Βενιζέλο που θα μεγάλωνε τα σύνορα της χώρας.
Μου επιβεβαίωσε την πρόταση Μιλόσεβιτς και συμπλήρωσε ότι την απέρριψε ασυζητητί. Θα πρόσθετα, μου είχε πει, στη χώρα δύο πάμπτωχους νομούς κατοικούμενος αποκλειστικά από Σλαβομακεδόνες και χωρίς ελληνικό πληθυσμό, που θα επιζητούσαν την ανεξαρτησία τους και θα έβαζαν βόμβες στην πλατεία Συντάγματος. Κι ακόμα από παράγοντας λύση του Βαλκανικού προβλήματος θα γινόμουν μέρος του προβλήματος.
Αυτά τα ολίγα in memoriam.
