Από το 2010 και μετά, δηλαδή κατά τα μνημονιακά έτη, έχουμε ακούσει, από διάφορους πολιτικούς αξιωματούχους, που κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτόν τον τόπο, βαρύγδουπους λόγους γύρω από την ενίσχυση σε πολλαπλούς τομείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, την ενδυνάμωση της αυτοτέλειάς της κ.τ.λ.
Και ιδού τι έχουμε εισπράξει έως τώρα: Μείωση πάνω από 60%, κατά την τελευταία επταετία, στους θεσμοθετημένους πόρους, μεταφορά αρμοδιοτήτων του κεντρικού Κράτους, χωρίς όμως αυτή να συνδυάζεται με τα αντίστοιχα κονδύλια, ούτως ώστε να λειτουργήσουν με επάρκεια βασικοί πυλώνες του λεγόμενου κοινωνικού Κράτους, όπως η Πρόνοια, η Παιδεία, ο Πολιτισμός κ.ο.κ.
Οι σημερινοί, δε, κυβερνώντες, αυτό το επικοινωνιακό παιχνίδι των εντυπώσεων, σε ό,τι αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, το… τερμάτισαν κυριολεκτικά, φάσκοντας και αντιφάσκοντας, απροκάλυπτα…
Συγκεκριμένα, από τη μια, ο υπουργός Εσωτερικών, Πάνος Σκουρλέτης, περίπου μια εβδομάδα πίσω, από το Ρέθυμνο, δήλωνε ότι «σε μία Ελλάδα που η πορεία της συνεχώς και καλυτερεύει, η τοπική αυτοδιοίκηση διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις κοινωνίες, και γι’ αυτό το λόγο η Πολιτεία οφείλει να ενδυναμώσει, να ενισχύσει και να στηρίξει όχι μόνο το ρόλο της, αλλά και της προοπτικές της», επισημαίνοντας πως «η τοπική αυτοδιοίκηση, θα διαδραματίσει επίσης σημαντικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της χώρας…». Και, από την άλλη, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους επιχειρεί να υφαρπάξει τα ταμειακά διαθέσιμα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κάτι που συνιστά, αυτονόητα, οδυνηρή συνέπεια για τους Δήμους και τις Περιφέρειες της χώρας.
Μάλιστα, η απαίτηση αυτή της Κυβέρνησης, δεδομένου ότι η χώρα δεν βρίσκεται σε συνθήκες δημοσιονομικού αδιέξοδου, όπως το 2015, είναι ευθέως αντισυνταγματική, καθώς το άρθρο 102, παράγραφος 2 του Συντάγματος, αναφέρει, επακριβώς, ότι «η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια και το Κράτος ασκεί στους Οργανισμούς της, μόνον εποπτεία, που συνίσταται αποκλειστικά σε έλεγχο νομιμότητας και δεν επιτρέπεται να εμποδίζει την πρωτοβουλία και την ελεύθερη δράση Δήμων και Περιφερειών».
Μ’ άλλα λόγια, όταν το Κράτος δεσμεύει τα χρήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εμποδίζει ουσιαστικά κάθε ελεύθερη δράση και, κατά προέκταση, λειτουργία της Αυτοδιοίκησης, «διαγράφοντας» ακόμα και το Σύνταγμα…
Καταληκτικά, είναι μονόδρομος το να αντισταθούμε σθεναρά στην προοπτική της απώλειας των ταμειακών διαθέσιμων του Δήμου Πατρέων, λειτουργώντας προς όφελος των συμπολιτών και, ταυτόχρονα, ενάντια στην περαιτέρω απαξίωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Το Κράτος βάζει χέρι στα ταμειακά διαθέσιμα της Αυτοδιοίκησης
