Το γεγονός πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Είναι άλλωστε κάτι σαν έθιμο. Σχεδόν κάθε χρόνο, στα τέλη Οκτωβρίου-αρχές Νοεμβρίου έχουμε καταλήψεις σχολείων. Έχουμε μάλιστα τόσο πολύ συνηθίσει που το γεγονός δεν αξιώνεται καν την ιδιότητα της πρώτης είδησης. Το να είναι κλειστά για μέρες μερικές δεκάδες γυμνασίων και λυκείων μοιάζει σαν απολύτως κανονικό γεγονός.
Αναρωτιέμαι μήπως ήλθε ο καιρός να πούμε όχι, αυτό δεν είναι κανονικό γεγονός, είναι μια ανωμαλία. Διότι κανονικό είναι το ανοιχτό κι όχι το κατειλημμένο σχολείο. Να το πούμε φόρα παρτίδα. Οι καταλήψεις αποσαθρώνουν περεταίρω το δημόσιο σχολείο, καταργούν την κατ’ εξοχήν ιδιότητά του που είναι η ανάπτυξη του λόγου και του διαλόγου. Κι όλο αυτό συμβαίνει με τη σιωπή, την ανοχή, ενίοτε και την ενθάρρυνση των καθηγητών που θα έπρεπε να είναι οι κατ’ εξοχήν υπερασπιστές του ανοιχτού σχολείου.
Ναι, το Υπουργείο Παιδείας, χρόνια τώρα, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Ναι, τα σχολεία τελούν υπό αποδιάρθρωση. Ναι, οι πιστώσεις είναι ανεπαρκείς. Ναι, οι μαθητές έχουν χίλιους δύο λόγους να δυσφορούν. Όμως σε όλες αυτές τις παθολογίες, έρχονται οι καταλήψεις και τις επιτείνουν. Να το πω και αλλιώς. Το ανοιχτό σχολείο είναι η απαραίτητη προϋπόθεση κάθε εκπαιδευτικής πολιτικής, όποια κι αν είναι αυτή. Και δεν έχει νόημα η συζήτηση για την εκπαιδευτική πολιτική όταν αυτή διεξάγεται με φόντο τα κλειστά σχολεία.
Μπορεί να μεγάλωσα και να έγινα συντηρητικός. Αλλά μου φαίνεται παράλογο το γεγονός ότι αισθάνομαι την ανάγκη να υπερασπιστώ αυτό που, θαρρώ, πως είναι προφανές. Την υπεροχή του ανοιχτού σχολείου έναντι του κλειστού…
