Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Η πόλη γιορτάζει τον πολιούχο της. Την τιμά με την παρουσία του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Την τιμούν με την παρουσία τους πλήθος πιστών, από την Ελλάδα και τον κόσμο.
Άπαντες τιμούν την πόλη που γιορτάζει, πλην του δημάρχου της ο οποίος αποφάσισε να πάει σε συνέδριο της ΚΕΔΕ (τριήμερης διάρκειας) στα Ιωάννινα, καθώς ο αγωνιστικός του οίστρος δεν του επέτρεψε κατά πως δείχνουν τα πράγματα να τηρήσει μια από τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του, αυτή του οικοδεσπότη, αφήνοντας πίσω του αντιδημάρχους να αναλάβουν το έργο της υποδοχής των απορημένων επισήμων και των έκπληκτων πολιτών.
Μαζί του η πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Κατερίνα Γεροπαναγιώτη, η οποία ως έχει αποδείξει η κομματική ιστορία και επιβάλλει η κομματική ιεραρχία, διατηρεί ρόλο εφάμιλλο αυτού του δημάρχου και μερικές φορές ανώτερό του.
Η απορία κάθε κοινώς σκεπτόμενου ανθρώπου έχει να κάνει με το ερώτημα αν ο δήμαρχος της πόλης θα μπορούσε να παρίσταται στις πρωινές εορταστικές εκδηλώσεις και να κάνει τον… κόπο να αναχωρήσει μετά από αυτές για τα Ιωάννινα, αφήνοντας στην από την πρώτη ώρα παρούσα Κατερίνα Γεροπαναγιώτη, τη δυνατότητα να εκπροσωπήσει τα αγωνιστικά ιδεώδη.
Η απάντηση είναι προφανής. Bεβαίως και θα μπορούσε. Άρα κάτι άλλο, άσχετο από τη ζέση του για τις τοποθετήσεις σε ό,τι αφορά θέματα αυτοδιοίκησης είναι αυτό που έκανε τον δήμαρχο να αναχωρήσει, την ημέρα που η πόλη χρειάζεται τον οικοδεσπότη της.
Είναι η αίσθηση ότι της πόλης είναι όσα έχουν πανό και σημαίες συγκεκριμένης απόχρωσης.
Η αίσθηση ότι όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι περιττοί.
Η αίσθηση ότι ο Πρόεδρος της δημοκρατίας δεν χρειάζεται να γίνει δεκτός από τον πρώτο άρχοντα της πόλης.
Η αντίληψη ότι η δική μας θέση περί θείου, πρέπει να είναι και θέση της πόλης.
Μόνη εξαίρεση μια πιθανή επίσκεψη Κουτσούμπα. Σε αυτή την περίπτωση, η ΚΕΔΕ θα μπορούσε να περιμένει.
Απρέπεια πρώτου βαθμού, που δεν πέρασε από κανέναν απαρατήρητη.
