Πρώτον,
Ο Κώστας Πελετίδης πήρε το 25,06% των ψήφων και
κέρδισε το 59% των εδρών στο Δημοτικό Συμβούλιο. Ο
Απόστολος Κατσιφάρας πήρε το 23,06% των ψήφων και
κέρδισε το 61% των εδρών στο Περιφερειακό Συμβούλιο.
Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς ο Πελετίδης και
ο Κατσιφάρας ελέγχουν πλήρως τα συμβούλιά τους χάρις σε
ένα καλπονοθευτικό σύστημα εκλογής.
Δεύτερον,
Η απλή αναλογική που θέλει να εισάγει ο Σκουρλέτης δεν
καθόλου βέβαιο ότι θα βελτιώσει τις επιδόσεις της
αυτοδιοίκησης, πιθανότατα δε θα τις χειροτερέψει.
Επιπροσθέτως η έγνοια του Σκουρλέρτη δεν είναι η επίδοση
της αυτοδιοίκησης αλλά η διάσωση των αυτοδιοκητικών
του ΣΥΡΙΖΑ. Με την απλή αναλογική το κόμμα του θα βρεθεί
με τριψήφιο αριθμό αντιδημάρχων και αντιπεριφερειαρχών
ανά την επικράτεια που θα προκύψουν από τις
αναπόφευκτες συνεργασίες, άρα θα βρεθεί με ισχυρές
δυνάμεις στην αυτοδιοίκηση κι αυτό είναι που κυρίως τον
νοιάζει.
Τρίτον,
Η απλή αναλογική δεν είναι πανάκεια κι ούτε διασφαλίζει
από μόνη της τη δημοκρατία. Γιατί τότε η καλύτερη
δημοκρατία του κόσμου θα ήταν το Ισραήλ. Επί πλέον στις
εκλογές δεν αναζητάμε μόνο την αντιστοίχηση ψήφων και
εδρών αλλά και τη δυνατότητα διακυβέρνησης. Συνεπώς
θεωρώ εύλογη μια πρόταση που θα δίνει το 20% των εδών
στο δήμαρχο ή στον περιφερειάρχη που κερδίζουν τις
εκλογές στο δεύτερο γύρο και όλες οι υπόλοιπες έδρες να
κατανέμονται με απλή αναλογική από τα αποτελέσματα του
πρώτου γύρου.
Τέταρτον,
Το ουσιώδες για να περάσουμε σε μια πραγματικά
ακηδεμόνευτη τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση δεν
είναι το εκλογικό σύστημα. Η αυτοδιοίκηση πρέπει να
αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία από την κεντρική εξουσία
που πάει να πει να αποκτήσει τον αποφασιστικό έλεγχο επί
του προϋπολογισμού της, δηλαδή τη δυνατότητα να ασκεί η
ίδια φοροληπτική πολιτική. Αυτό είναι το ουσιώδες και η
βάση για όλα τα υπόλοιπα που όμως άπαντες το
αποφεύγουν. Υπουργοί, δήμαρχοι και περιφερειάρχες.
Πέμπτον,
Το 1997 ψηφίσαμε τον Καποδίστρια, το 2009 τον
Καλλικράτη και το 2018 θα ψηφιστεί ο Κλεισθένης. Περίπου
κάθε δέκα χρόνια αλλάζουμε άρδην το τοπίο στην
αυτοδιοίκηση, αλλά έτσι δεν γίνεται δουλειά. Οι θεσμοί
χρειάζονται χρόνο για να εμπεδωθούν και αξιολόγηση για
να διορθωθούν. Το πολιτικό σύστημα όμως δεν δίνει στους
θεσμούς χρόνο κι ούτε τους αξιολογεί. Απλώς τους πειράζει
με πνεύμα πονηρό και στυλ ερασιτέχνη αργόσχολου κι όλοι
ξέρουμε τι κάνει ο διάβολος όταν βαριέται.
