Ο τελικός κυπέλλου Ελλάδος ξεκίνησε. Αποφάσισα λοιπόν και φέτος να μην παρακολουθήσω το παιχνίδι. Όχι γιατί δεν αγαπώ το ποδόσφαιρο, αλλά γιατί δεν αγαπώ πια το Ελληνικό ποδόσφαιρο.
Δεν με απασχολεί ποιοι είναι οι αντίπαλοι. Λησμόνησα και ποια είναι η δική μου ομάδα. Αυτή με την οποία μεγάλωσα, πανηγύρισα, στεναχωρήθηκα κι έκλαψα.
Σήμερα, ούτε πανηγυρίζω ούτε ενδιαφέρομαι. Παρά μόνο κλαίω.
Και δεν είναι μόνο γι αυτά τα παιδιά που έσπασαν κι έκαψαν πριν την έναρξη του τελικού.
Είναι και για αυτούς που διοικούν, είτε ως εκπρόσωποι της διοργανώτριας Αρχής, είτε ως ιδιοκτήτες των μεγάλων ΠΑΕ.
Ποιός αλήθεια νοιάζεται για το αποτέλεσμα του τελικού, όταν εκ των προτέρων όποιο αυτό και αν είναι, θα αμφισβητηθεί;
Ποιος νοιάζεται για αυτό τον τελικό, όταν πριν μετά και κατά τη διάρκειά του το ενδιαφέρον δεν θα στρέφεται στο «χόρτο» αλλά στην εξέδρα;
Ποιος να νοιαστεί όταν από τα πούλμαν των οργανωμένων ανεμίζουν Βουλγάρικες σημαίες και από τις ομάδες των «άλλων» εκτοξεύονται συνθήματα για αλλοεθνείς αλλά κατά τα άλλα Έλληνες φιλάθλους.
Όχι. Αυτός ο τελικός δεν με ενδιαφέρει. Ας τον γιορτάσουν οι νικητές, ας τον αμφισβητήσουν οι ηττημένοι και ας μετρήσουν όλοι αντί για τα γκολ, τις μολότοφ, τις πέτρες και τα καδρόνια τους.
Δυστυχώς εκείνο θα είναι το αληθινό σκορ
