Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Μέχρι και πριν το 2015 είχαμε την εντύπωση ότι ο εμφύλιος και η μετά από αυτόν τρικυμιώδης περίοδος που χαρακτήρισε την πολιτική ζωή του τόπου επί δεκαετίες, είχε εγκατασταθεί στις ιστορικές σελίδες και είχε πάψει να επιδρά στην πολιτική και την κοινωνία με τρόπο άλλο, από αυτόν του ιστορικού διδάγματος.
Η χώρα, λέγαμε, πορεύεται σε ένα άλλου τύπου ευρωπαϊκό παρόν, αφήνοντας πίσω της τους διχασμούς που το μόνο που κατάφερναν ήταν να την κρατούν όμηρο με διάφορες δυνάμεις να βασιλεύουν στο «διαίρε» της. Την εποχή του δημοψηφίσματος, πειστήκαμε ότι τα πάθη δεν είχαν ξεχαστεί, είχαν απλώς κρυφτεί κάτω από το χαλί και περίμεναν αυτόν που θα το σηκώσει για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, όπερ και εγένετο.
Ήταν τότε που αναπήδησαν γερμανοτσολιάδες και πατριώτες σε μια άλλου τύπου εμφυλιοπολεμική σύρραξη.
Από τότε, μέχρι σήμερα, το παρελθόν δεν έπαψε να φιγουράρει στην πολιτική ατζέντα. Είναι κυρίως η κυβέρνηση αυτή που δείχνει να εγείρει ζήτημα ιστορικής ακολουθίας με κάθε ευκαιρία και αυτό καθόλου άδικα δεν αποδίδεται στην επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ να ορίσει τον πολιτικό του χώρο ως τον κεντροαριστερό αντίποδα της δεξιάς. Για αυτό, του χρειάζονται οι ιστορικές αναμνήσεις.
Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιθυμεί το παρελθόν να μείνει ως έχει: παρελθόν. Η Νέα Δημοκρατία έχοντας στη δεξιά της πτέρυγα μια αμετανόητη μερίδα ακροδεξιών «νοσταλγών» και προσδοκώντας να πείσει το κέντρο ότι οι απόψεις της απηχούν την δική του μετριοπαθή στάση, το μόνο που δεν έχει ανάγκη είναι να συζητά για τον Γρηγόρη Λαμπράκη. Καθόλου τυχαία δεν αναρωτήθηκε ο πρόεδρος της Ν.Δ. γιατί θα έπρεπε να νοιάζει έναν 17χρονο μία δολοφονία που έγινε το 1963.
Σε κάθε περίπτωση η κουβέντα περί Γκοτζαμάνηδων και Λαμπράκηδων φαντάζει και είναι αδιέξοδη. Για τη μεν κυβέρνηση επειδή τους επικαλείται έχοντας δίπλα της τους πολιτικούς φίλους των Γκοτζαμάνηδων, τους ΑΝΕΛ, για τη δε Ν.Δ. επειδή αδυνατεί να διαχειριστεί τη σύγκρουση μεταξύ φιλελευθέρων και ακροδεξιών, στο εσωτερικό της, όπου ενδημούν πολλοί απόγονοι και νοσταλγοί των Γκοτζαμάνηδων.
Και όλα αυτά ενώ ο κόσμος ασφυκτιά από τα προβλήματα. Τα πραγματικά.
