Tου Γιώργου Βιδάλη
Πριν μερικές ημέρες, είχα συντάξει ένα μικρό αρθρίδιο για να τιμήσω την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. (γόνος κι εγώ Μικρασιατών προσφύγων – από τη Σμύρνη ο Πατέρας μου, από τον Πόντο η μάνα μου).
Η ναζιστική όμως επίθεση στο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης μέσα στο ίδιο χώρο εκδηλώσεων των Ποντιακών σωματείων με τρόμαξε. Μα πάνω απ’ όλα με τρόμαξαν τα σχόλια που κατέκλεισαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, του τύπου «καλά του κάνανε»
Αναρωτήθηκα: Πως είναι δυνατόν να επωάζονται τέτοιου είδους νοοτροπίες και συμπεριφορές σε συλλόγους που πάνω απ’ όλα διακονούν την πολιτιστική παράδοση και τα ήθη κι’ έθιμα μιάς κοινωνίας που κράτησε άσβηστο το όραμα του Ελληνισμού επί αιώνες μακριά από την κοιτίδα του (η μάνα μου όταν αναφερόταν στον τόπο που γεννήθηκε, έλεγε η πατρίδα).
Βέβαια, οι Ποντιακές οργανώσεις καταδίκασαν την επίθεση και ταυτόχρονα δήλωσαν πως τα στοιχεία αυτά δεν έχουν καμιά οργανωτική σχέση με Ποντιακά σωματεία. Ναι. Είναι έτσι. Όταν όμως δημιουργείται ένα επεισόδιο στο σπίτι σου, οφείλεις να παρέμβεις άμεσα και όχι να πάρεις θέση εκ των υστέρων.
Εν τέλει, παρά την άποψη ορισμένων πως το θέμα έκλεισε με την αποκάλυψη και την τιμωρία των ενόχων, θαρρώ πως είμαστε υποχρεωμένοι σαν κοινωνία να δούμε με νηφαλιότητα και να επανεκτιμήσουμε δημοκρατικά πλείστα όσα μας ξαφνιάζουν .
Θα βρούμε τον καιρό, παρ’ ότι λίγος.
Ακολουθεί το αρθρίδιο που δεν έδωσα για δημοσίευση στις 19 Μαϊου.
——————————————————————————————————
19 Μαϊου ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων
Ιστορική μνήμη η οποία παράλληλα με την πλούσια πολιτιστική παράδοση των Ελλήνων της Μικρασίας προσπαθούν με κόπο και μικρή –είναι αλήθεια- βοήθεια να αναδείξουν τα απανταχού σωματεία των Μικρασιατών προσφύγων.
Είναι όμως η συνεχής επίκληση της ιστορικής μνήμης και των χαμένων πατρίδων η δυναμική που θα οδηγήσει στο δημιουργικό μέλλον;
Μπορεί και μόνον η προβολή ενός ιστορικού, πνευματικού, δημοκρατικού, πολιτιστικού αλλά και ηρωικού ακόμα παρελθόντος να καθοδηγήσει και να εμπνεύσει τη νέα γενιά;
Είναι ικανός λόγος η υπενθύμιση φωτεινών –αν μη τι άλλο- περιόδων της Ιστορίας να αποτελεί το μοναδικό παράθυρο στο μέλλον;
Ασφαλώς και το παρελθόν εμπνέει.
Κανείς δεν αμφισβητεί τη μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά των προγόνων μας.
Το μέτρο και την αρμονία που εκφράζει το μέγιστο των οικοδομικών επιτευγμάτων, ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ.
Την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ που περιγράφει ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ του ΠΕΡΙΚΛΗ.
Την παλικαριά και το θάρρος που συμπυκνώνεται στην έννοια της ΡΩΜΙΩΣΥΝΗΣ.
Την αυταπάρνηση των ηρώων μας στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες.
Όλα αυτά όμως είναι «χθές»
Σήμερα;
Σήμερα η πολιτική ηγεσία
Ερίζει πάνω σε ονοματολογικές προκαταλήψεις ενώ ταυτόχρονα κλείνει μάτια κι αυτιά στις τεράστιες ανακατατάξεις που συντελούνται διεθνώς ακόμα και έξω από την πόρτα μας.
Κάνει πως δεν καταλαβαίνει την αποστροφή που η ίδια έχει δημιουργήσει στους πολίτες, αποστροφή που σαφώς υπονομεύει την ίδια τη δημοκρατία.
Λαϊκίζει απάνθρωπα υπολογίζοντας το εκλογικό κόστος απέναντι στο κόστος ζωής ενός λαού που τη βγάζει δεν τη βγάζει.
Ενώ δείχνει επιφανειακό ενδιαφέρον για το οικονομικό χρέος της χώρας, αδιαφορεί ξεδιάντροπα για το χρέος της απέναντι στο χειμαζόμενο λαό που εκπροσωπεί.
Ταυτόχρονα η πνευματική ηγεσία: Απολαμβάνει τον νιρβάνα της στη λούφα ή τον λουφέ.
Ενώ η δικαστική ηγεσία: Αναζητά χίλιους τρόπους να καταδείξει το προ πολλού διαζύγιό της με την ανεξαρτησία της.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ;
