Θέλουμε την ανάπτυξη της πόλης, ή απλά αρκούμαστε σε καταγγελτικό λόγο, θέλοντας να επιδείξουμε ανύπαρκτα ψήγματα αγωνιστικότητας;
Ερώτημα διόλου ρητορικό, καθώς ορισμένοι των οποίων η εκκωφαντική σιωπή εκπλήσσει, αίφνης αποφάσισαν να …γυμνάσουν τον λάρυγγά τους.
Αφορμή οι συζητήσεις, μεταξύ των δύο βαθμών Αυτοδιοίκησης, για την τύχη του πρώην εργοστασίου Λαδόπουλου. Η πάλαι ποτέ κραταιά Χαρτοποιϊα, που προσέφερε μεροκάματο σε εκατοντάδες συμπολίτες τον περασμένο αιώνα, μέχρι σήμερα αποτελούσε καταφύγιο ονείρων μεταναστών. Έβλεπαν τα καράβια να φεύγουν και φαντάζονταν τους εαυτούς τους να ταξιδεύει για ένα ανέσπερο μέλλον.
Η παραλιακή ζώνη της Πάτρας έχει ακόμη εμφανή τα χνάρια της αποβιομηχάνισης. Τεράστιες εργοστασιακές εγκαταστάσεις χορταριασμένες, φαντάσματα ενός ένδοξου παρελθόντος.
Σήμερα το όραμα για την ανατροπή αυτής της άθλιας εικόνας επέστρεψε. Τα κτίρια μπορούν να ξαναπάρουν ζωή. Οι γειτονιές της περιοχής να αναβαθμιστούν. Οι κάτοικοι να μην περπατούν με χτυποκάρδι σε κακοφωτισμένους, ή θεοσκότεινους δρόμους.
Ναι, ο «Λαδόπουλος» μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς και παράδειγμα μίμησης για το πώς συνεργασίες μπορούν να αποδώσουν αποτελέσματα και να στείλουν θετικά μηνύματα σε γκρίζους καιρούς.
Αρκεί όμως να αποφασίσουμε για μια φορά να ενώσουμε δυνάμεις και να αποδείξουμε πως η παραλιακή ζώνη της Πάτρας δεν είναι αποκλειστικά το καταφύγιο προσφυγικών ονείρων.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα…
