Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Υπάρχει ένα παλιό τραγούδι του Γιώργου Μαργαρίτη, με στίχο περίπου ακατάληπτο. Ο στιχουργός εν είδει Ιονέσκο κάνει έκκληση ««στην κλειδωμένη πόρτα σου έβγα και μη μ΄ανοίγεις», προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά: Πώς να βγει κανείς από τον κλειδωμένη πόρτα του και μάλιστα χωρίς να ανοίξει;
Στα τραγούδια ωστόσο όλα επιτρέπονται. Αντιστρόφως ανάλογα με την πολιτική, όπου τα πάντα συμβαίνουν ενώ συνήθως δεν επιτρέπονται. Όπως μια συναυλία, για παράδειγμα, που έρχεται να μετατρέψει την ανεργία σε γιορτή («πόσα χρόνια είπαμε είσαι άνεργος; Δέκα; Άντε στην υγειά σου» ) και να αποδείξει ότι οι χειρισμοί της δημοτικής αρχής σε σχέση με την εξασφάλιση κονδυλίων για έμμεση πλην σαφή κομματική κατήχηση, θυμίζουν περισσότερο το άλλο πασίγνωστο άσμα του προσκεκλημένου αοιδού, το περίφημο «πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη».
Αν η ένταξη εν κρυπτώ της συναυλίας για την ανεργία με τον Γιώργο Μαργαρίτη στις εκδηλώσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, ήταν μια κλασική (θα λέγαμε) τακτική του δήμου η οποία απλώς τώρα -ως κραυγαλέα διαχειρίσιμη- καταγγέλθηκε, η απάντηση της δημοτικής αρχής περί διέλευσης του αγώνα μέσα από τον πολιτισμό, παίρνει κατευθείαν το εισιτήριο για την καταγραφή στα σύγχρονα ομηρικά έπη.
Στην πράξη και σε πολιτικό επίπεδο, ζούμε εκείνο το δυσνόητο «στην κλειδωμένη πόρτα σου έβγα και μη μ΄ ανοίγεις», καθώς η πόρτα της Μαιζώνος είναι ιδεολογικά κλειδωμένη και όντως κάνουν κατά καιρούς εμφάνιση έξω από αυτή διάφοροι κήρυκες του Περισσού, αρνούμενοι να την ανοίξουν για να μπει μέσα οτιδήποτε δεν υπαγορεύεται από τα στενά κομματικά συμφέροντα που κινούν τη δημοτική αρχή. Εν προκειμένω, αρνούμενοι να επιστρέψουν την… είσοδο στις αντιλήψεις του άνω του 60% των πολιτών που την εμπιστεύτηκαν.
Δεν είναι μόνο η συναυλία Μαργαρίτη που έρχεται να δώσει …αριστερό life style στην ανεργία και αντίδωρο στον Περισσό με τα χρήματα του λαού της Πάτρας, τα οποία με τόση άνεση στερεί η δημοτική αρχή από τους ανέργους για να τα κάνει κόκκινες φιέστες.
Είχε προηγηθεί η πορεία στην Αθήνα, όπου ξεποδαριασμένοι από την κούραση οδοιπόροι, εναποτέθηκαν στα …χέρια του Κουτσούμπα, παρουσία των ΜΜΕ.
Ακολούθησε η συναυλία με τον υψηλού βεληνεκούς καλλιτέχνη Βελισσάρη, όπου η ανεργία χαϊδεύτηκε με … πειραγμένα τσάμικα και ταΐστηκε με δωρεάν σουβλάκια, τα οποία επίσης δεν γνωρίζουμε από ποιο «κωδικό» των ταμείων του δήμου βγήκαν.
Κάποιες χιλιάδες ευρώ, δαπανήθηκαν σε αναζήτηση μαζικού ακροατηρίου για τις απόψεις του ΚΚΕ. Καμία σημασία δεν έχει αν το -προς διαφώτιση- άτομο, έχει πάει εκεί για το σουβλάκι, ή για την … γυμναστική.
Σημασία έχει που μπορείς να το εγγράψεις στα πιθανά υποψήφια μέλη, που θα το μαντρώσεις σε μια διαδικασία, να σε ακούσει υποχρεωτικά. Αλλιώς πόσοι θα έτρεχαν να ακούσουν κήρυγμα του ΚΚΕ για την ανεργία;
Ας το βαφτίσουμε λοιπόν όλο αυτό φεστιβάλ, σου λέει η δημοτική αρχή. Διότι ως φεστιβάλ, αυτό της ΚΝΕ γνωρίζει, ή μάλλον μόνο αυτό αναγνωρίζει. Για αυτό το λόγο και δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά.
Σε απλά ελληνικά, δεν έχει σημασία η ανεργία, (άλλωστε επί των ημερών της δημοτικής αρχής δεν υπέπεσε στην αντίληψή μας ούτε καν η εξασφάλιση από αυτήν μιας θέσης για κάποιον άνεργο της περιοχής), αλλά ο πόλεμος εναντίον της, ή μάλλον, η διάθεση του πολέμου.
Δεν έχει σημασία που κάποιες χιλιάδες ευρώ θα πάνε στον Βελισσάρη, ή στις χημικές τουαλέτες, τα μπλουζάκια και τις ντουντούκες στην πορεία προς Αθήνα. Σημασία έχει που θα μπει η εκδήλωση στο αγωνιστικό μας ενεργητικό.
Είναι κάτι σαν το άρτος και θεάματα, σαν το ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και …το ζεϊμπέκικο την ανεργία.
Άλλωστε όλα αυτά φαντάζουν φιλολαϊκά και αν μάλιστα σου αρέσει και ο Βελισσάρης, μπορεί και να παίρνεις όρκο ότι είναι.
Διότι μπορεί στο χωριό να λένε ότι το νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, αλλά αν του βάλεις δίπλα και ένα σουβλάκι, λύνεις το πρόβλημα με την παροιμία.
