Ας κάνουμε προσωρινά την παραχώρηση να δεχτούμε ότι τέταρτη εξουσία δεν είναι οι ιδιοκτήτες των ενημερωτικών μέσων αλλά οι λειτουργοί τους. Οτι όλη τη δύναμη που προσφέρουν τα ΜΜΕ, χάρτινα, γυάλινα και διαδικτυακά, τη χαίρονται οι εργαζόμενοί τους. Και μάλιστα όσοι δεν δουλεύουν με ωραία συμβόλαια ποδοσφαιρικού τύπου, αφού παντού υπάρχουν βεντέτες, αλλά με επισφαλές μισθολόγιο ή με επισφαλέστατο μπλοκάκι.
Οταν λοιπόν οι δημοσιογράφοι χρησιμοποιούν τη δοτή δύναμή τους για να παραβούν κάθε κώδικα δεοντολογίας, γραπτό και άγραφο, και να υπηρετήσουν προσωπικούς στόχους, παραοικονομικού ή παραπολιτικού περιεχομένου, είναι απλώς καταχραστές. Και δικαιώνουν με τη δράση τους ένα πολύ μεγάλο τμήμα της πάντα καχύποπτης κοινής γνώμης, το οποίο χλευάζει σαν αναξιόπιστο το δημοσιογραφικό επάγγελμα.
Ο βαυκαλιστικός όρος «λειτούργημα» χάνει όλο του το νόημα και όταν οι δημοσιογράφοι, δρώντας σαν τεταρτοεξουσιούχοι, νοικιάζουν τη δύναμη και το όποιο κύρος τους σε κομματικούς ή οικονομικούς μηχανισμούς, καταντώντας προπαγανδιστές, υπηρέτες άδηλων συμφερόντων και διακινητές ψευδών. Αν αυτό το κάνουν στα φανερά, προσφέροντας τη γραφή και την υπογραφή τους έναντι αμοιβής, είναι άξιοι του μισθού τους, αλλά και των λοιδοριών που εισπράττουν από το κοινό. Αν όμως το κάνουν στα κρυφά, ενώ δημοσίως συνεχίζουν να παριστάνουν τους αδέσμευτους και ακριβοδίκαιους τιμητές όλων ανεξαιρέτως, τότε δρουν με διπλασιασμένη δολιότητα και υποκρισία. Αλλά αυτό ακριβώς τους ακυρώνει, έστω κι αν δεν το κατανοούν, ίσως ζαλισμένοι από τη φήμη, μια αποδεδειγμένα εφήμερη θεότητα. Ετσι όπως συλλαμβάνονται να ψεύδονται συνειδητά και συστηματικά («για το καλό της πατρίδας», όπως έχουν τολμήσει να πουν οι κυνικότεροι εξ αυτών), δεν μπορούν να πείσουν πια. Μόνο να φανατίσουν λίγο ακόμα περισσότερο τους ήδη φανατισμένους μπορούν.
Εξηγούν όλα αυτά τα θλιβερά πρωτεία διαφθοράς, με 79,2%, που απέδωσαν στο άθροισμα «δημοσιογράφοι και ΜΜΕ» οι 1.200 ερωτηθέντες στην έρευνα του ΕΚΚΕ και της διαΝΕΟσις; Μάλλον όχι. Πώς κατανέμεται όμως η διαφθορά ανάμεσα στους δημοσιογράφους και στα ΜΜΕ, όπου ως ΜΜΕ υποθέτω ότι πρέπει να εννοήσουμε τους ιδιοκτήτες τους; Οποιο κι αν είναι το καθαυτό δημοσιογραφικό ποσοστό, είναι σίγουρα ένα μάθημα για όσους εξ ημών χρεώνουμε διαφθορά στο 79,2% (τουλάχιστον) των γιατρών, των ενοριακών, των ταξιτζήδων, των τελωνειακών κ.ο.κ. Ο,τι δίνουμε σε απολυτότητα, αυτό μάς επιστρέφεται.
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
