Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Είναι κανόνας και η ιστορία έχει δείξει ότι δεν κάμπτεται από το βάρος των εξαιρέσεων. Όταν πολιορκεί το πάθος, υποχωρεί η μνήμη. Αυτή συνήθως επανέρχεται όταν ατονούν οι θυμωμένοι νευρώνες του εγκεφάλου. Όταν είναι πλέον πολύ αργά. Σε αυτό το παιχνίδι του θυμικού, έχει γραφτεί μεγάλο κομμάτι της ιστορίας αυτού του τόπου, αυτής της χώρας, αυτής της πόλης. Είναι ίσως το πιο ενδεικτικό αποτύπωμα του κοινωνικού και πολιτικού μας dna.
Αναλόγως και τώρα με το ίδιο… οπλοστάσιο, οδεύουμε προς τον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών.
Με θυμό για την μη επικράτηση, με απωθημένα για την επικράτηση του άλλου, με δεύτερες σκέψεις για την δική μας επικράτηση στο μέλλον, όταν, καλό θα ήταν να μην βρούμε μπροστά μας .. περιττά εμπόδια.
Είναι αυτά κριτήρια, για να επιλέξει κανείς την πόλη που θέλει; Σαφέστατα όχι. Με τέτοια αντίστοιχα κριτήρια η Πάτρα παραδόθηκε πριν από λίγα χρόνια όχι σε έναν άνθρωπο, (καλό ή κακό, αυτό είναι θέμα προσωπικής και όχι πολιτικής ιστορίας), αλλά σε ένα κόμμα μονόφθαλμο, το οποίο με το ίδιο μάτι, αυτό το ένα, διοίκησε την πόλη επί μια πενταετία, θέτοντας σε πρώτο πλάνο την κομματική προπαγάνδα, τομέα στον οποίο είναι άπιαστο και σε δεύτερη μοίρα την προοδευτική παράδοση της Πάτρας, η οποία τέθηκε σε πνιγηρή ομηρία.
Καθώς λοιπόν είναι η περίοδος του θυμού και των ενστίκτων των… γηπέδων, καλό θα ήταν να κάνουμε ένα διάλειμμα από το συναισθηματικό αυτό μπλακ άουτ για να θυμηθούμε και να αναλογιστούμε τι είναι αυτό που διακυβεύεται για την Πάτρα.
Να θυμηθούμε τι ζήσαμε αυτή την πενταετία και να προσδιορίσουμε την στάση μας απέναντι σε αυτό. Διότι από αυτή τη στάση μας, ίσως και να εξαρτηθεί και η από εδώ και πέρα κοινωνική για την μεν κοινωνία, πολιτική, για τους δε πολιτευόμενους, πορεία μας.
Όσοι Πατρινοί δεν έπεσαν λιπόθυμοι από τα μάγια της κομματικής προπαγάνδας του κ. Πελετίδη και των εντολέων του, έχουν να θυμούνται πολλά.
Ότι η πόλη (και βεβαίως το δημαρχείο της) μετατράπηκε σε ένα τεράστιο κομματικό πανό, σε ένα πίνακα ανακοινώσεων απόψεων που απηχούν μετά βίας ένα 6% των πολιτικών πεποιθήσεων των Πατρινών.
Ότι οι αγώνες για την Πάτρα περιορίστηκαν σε πορείες με προορισμό τον Κουτσούμπα και η κοινωνική ευαισθησία σε δημόσια και τηλεοπτικά καλυπτόμενη διανομή ψημένου χοιρινού υπό τους ήχους του Βελισσάρη.
Ότι κάθε αντίθετη φωνή δέχθηκε το ράπισμα ενός κομματικού στρατού από όλα τα πλάτη και τα μήκη της χώρας στο πλαίσιο μιας πρωτοφανούς επιχείρησης κατατρομοκράτησης της αντίθετης άποψης. Ότι η λάσπη έγινε απαραίτητο… αξεσουάρ στις σελίδες μας στο facebook.. Και κάτω από αυτό το άρθρο το ίδιο θα συμβεί.
Ότι το θέατρο της Πάτρας βούλιαξε στο αριστερό ρεπερτόριο και τους «ημέτερους» καλλιτεχνικούς διευθυντές και λοιπούς συνεργάτες. Ότι οι Πατρινοί έπαψαν να βλέπουν θέατρο και άρχισαν να δέχονται μαθήματα κομματικής προσήλωσης.
Ότι η πόλη άρχισε να κλείνει πόρτες, να περιορίζεται στο μικρόκοσμό της, να χάνει την προοδευτική της γλώσσα, να μιλάει με ένα λεξιλόγιο 100 λέξεων το πολύ.
Ότι η κομματική προπαγάνδα μπήκε μέσα σε δημοτικούς σταθμούς, σε σχολεία, σε νοσοκομεία.
Ότι κυριάρχησε και εξακολουθεί να καλλιεργείται το «πας μη δικός μας βάρβαρος». Ότι εξαιρέθηκε από την … εύνοια του δήμου η μισή Πάτρα, έμεινε εκτός ως τιμωρημένη.
Ότι γέμισαν οι δρόμοι πρόθυμα μπαλώματα που προκαλούν εντύπωση αλλά φθίνουν όταν αναχωρεί το συνεργείο. Ότι δοξάστηκαν γενικώς τα μπαλώματα. Με αυτά προχωράμε.
Ότι ενοχοποιήθηκαν η γνώση, η καινοτομία, η επιστήμη, η μόρφωση, η εξειδίκευση.
Ότι η αναρχία στους δημόσιους χώρους έγινε νόμος, επειδή η προπαγάνδα όριζε ότι η δυσαρέσκεια οδηγεί σε απώλεια ψήφων.
Ότι βρέθηκαν να διοικούν τον πολιτισμό ή την παιδεία, άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουν μαζί τους.
Ότι στην Πάτρα δεν έγινε ούτε μια αναπτυξιακή προσπάθεια. Ότι η δημοτική αρχή ήταν ένα μεγάλο στοπ σε κάθε μεγάλο έργο.
Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς. Περίπου όσα και τα σχόλια όσων Πατρινών δεν ταυτίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια με αυτό το στείρο κομματικό σύστημα. Όσων Πατρινών (και είναι πάρα πολλοί), εξοργίστηκαν, αγανάκτησαν, διαμαρτυρήθηκαν, δέχθηκαν την επίθεση των στρατευμένων μελών του ΚΚΕ που αντιμετώπισαν την πόλη ως κομματικό τους φέουδο.
Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς. Ουκ έστιν τέλος.
Όμως ο θυμός, ή ο υπολογισμός, τον θολώνει. Για αυτό και η ατολμία να πάρουν καθαρά και δημόσια θέση οι δημιουργικές δυνάμεις της πόλης απέναντι στην επανάληψη του ατυχήματος.
Για αυτό και η τακτική «νίπτω τας χείρας μου» από μια μεγάλη μερίδα πρώην οργισμένων εναντίον της δημοτικής αρχής και τώρα βουβών παρατηρητών.
Άλλα 4 χρόνια ΚΚΕ στην Πάτρα ωστόσο είναι ένα πολύ βαρύ φορτίο για όσους το επιτρέψουν ή το διευκολύνουν. Ένα φορτίο που γίνεται ακόμη πιο βαρύ αν αναλογιστεί κανείς την απλή αναλογική σε συνδυασμό με την μονολιθικότητα των απόψεων του κόμματος, ή και το γεγονός ότι η επιβράβευση θα οδηγήσει σε.. ξεσάλωμα των παραπάνω συμπεριφορών.
Η στιγμή είναι πολύ κρίσιμη για την Πάτρα και η αφωνία έχει ονοματεπώνυμο. Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Το δικό τους, το δικό μας…
Και αύριο το πρωί, όταν ο θυμός θα έχει υποχωρήσει, αυτό που θα μείνει, θα είναι ότι κάποιοι την κρίσιμη την ώρα κοίταζαν το δάχτυλο και έμεινε το δάσος στην πόλη, μαζί με τα σκοτάδια του. Και θα πρέπει αυτό να το εξηγήσουν στους διπλανούς τους. Και στην πόλη βεβαίως. Πάνω από όλα σε αυτή.
Είναι η μόνη που δεν χάνει τη μνήμη της.
