Λίγα λουλούδια και λίγα λόγια στην μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα γραμμένα στις 8/1/2018 ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ (αντί άλλου αφιερώματος):
Νίκο ήσουν αψύς αλλά ώριμος, των βράχων κουβαλώντας
πολύγωνες απολήξεις, για να είσαι και ευαίσθητος και
σκληρός όταν χρειαζόταν, για να έχεις ρίζες ατελείωτες
στο παρελθόν, για να έχεις ενόραση στο κέντρο του
μέλλοντος. Και ήξερες ότι το μέλλον αδιάβατο δεν είναι
αλλά για να το διαβείς, θέλει γνώση και αγώνα τιτάνιο
δικό σου και των πολλών, δικό μας μα και χιλιάδων άλλων.
Είχες την σοφία ενός διανοητή και το συγκαταβατικό χαμόγελο
του απλού, καλοδιάθετου ανθρώπου, του ανθρώπου
της παρέας και της ταβέρνας, του κεφιού και του χορού
θιασώτης και ταξιδευτής. Είχες και την γνώση και την
συλλογικότητα. Και την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.
Συντρόφους και μη. Στης νεολαίας την ακατάβλητη
διάθεση και προσφορά, είχες το ασυμβίβαστο της νιότης.
Δάσκαλος της επιστήμης και της καρδιάς, με την αγάπη
να ξεχειλίζει για τους μαθητές σου, από τους μαθητές
σου για σένα. Όχι, δεν τόχες σκοπό να θυσιαστείς
αλλά το έκανες. Για τους μαθητές σου, για τον εαυτό σου,
για τους συντρόφους σου, για τους ανθρώπους. Ναι,
αλλοίμονο στην χώρα που δεν έχει ήρωες, αλλοίμονο
σε αυτήν που έχει ανάγκη από ήρωες.
Πολύ σωστά το είπε ο Μπρέχτ, η χώρα που δεν έχει
είναι πολύ φτωχή, στην ιστορία της, στην
παγκόσμια συνεισφορά της. Αυτή πάλι που τους
έχει ανάγκη, αυτοπεποίθηση δεν έχει, εμπιστοσύνη
σε άλλες αρχές δεν έχει. Αλλά, η αποκοτιά σου;
Δεν νομίζω, όταν έδινες το κεφάλι σου στον
σιδερολοστό, ότι σκεφτόσουν τον Μπρέχτ.
Μια παρόρμηση της συλλογικής σου συνείδησης
ήταν και του καθήκοντος η αίσθηση. Του καθήκοντος
που δίνει γενναιότητα στις δύσκολες στιγμές. Τέτοια
γενναιότητα, που πηγάζει από την ατελείωτη
του λαού μας, αγωνιστική ιστορία, από φιλιά αμέτρητα
στον ουρανό. Και αυτή, στα δύσκολα χρόνια γράφτηκε.
Για αυτό Νίκο, έγινες μέρος της ιστορίας.
