Απομόνωση, μοναξιά, φόβος…
όλα έχουν αλλάξει στην καθημερινότητά μας…
αγωνία για την επόμενη μέρα…
είμαστε μόνοι και ταξιδεύουμε, πιο πολύ από ποτέ και πιο ουσιαστικά γιατί σκεφτόμαστε περισσότερο…
αξιολογούμε πράγματα που δεν αξιολογούσαμε πριν, γιατί τα θεωρούσαμε δεδομένα, μέρος της καθημερινότητας ..
αξιολογούμε περισσότερο την συντροφικότητα και δίνουμε μια άλλη διάσταση στις ανθρώπινες σχέσεις…
και στη δουλειά τα πράγματα δύσκολα..
σαν λειτουργοί οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι, να φροντίζουμε τους πάσχοντες, να είμαστε αντάξιοι του όρκου μας…
απομόνωση όμως κι εδώ, φοβόμαστε να βρισκόμαστε με συναδέλφους μήπως και κάποιος έχει μολυνθεί και δεν έχει εκδηλώσει συμπτώματα…
οι ασθενείς σαφώς λιγότεροι, φοβάται ο κόσμος να περάσει το κατώφλι του νοσοκομείου που μέχρι πρότινος ήταν τόσο υπερφορτωμένο..
διάδρομοι άδειοι..
η ώρα δεν περνά εύκολα, λες κι έχουν κολλήσει οι δείκτες..
δεν γελάμε, δεν μιλάμε…
κι ακούς συνέχεια για όλους τους ανθρώπους που χάνονται και τρελαίνεσαι γιατί ξέρεις πως δεν είμαστε άτρωτοι κι ο πόνος του διπλανού μας εύκολα γίνεται και δικός μας…
γενιές που χάνονται, ψυχές που φεύγουν και ακόμα κι οι εκδηλώσεις του αποχωρισμού αλλάζουν ..γιατί φοβάσαι…
κι όταν αυτή η επιδημία καταλαγιάσει, δεν θα είμαστε ίδιοι…
θα μάθουμε περισσότερο να εκτιμούμε την ανθρώπινη ζωή,
τους φίλους και γενικότερα τις κοινωνικές μας συναναστροφές,
την καθημερινότητά μας, τη ρουτίνα μας,
μια βόλτα στην παραλία…
ζούμε με την ελπίδα εκείνης της μέρας…
ζούμε με την ελπίδα να θρηνήσουμε όσο το δυνατόν λιγότερα θύματα…
