Πάσχα 1969 και ο πατέρας μου αποφάσισε ότι γιορτές δεν θα κάνουμε στα Καμίνια, στο χωριό του, αλλά στα Λακκώματα, χωριό καταγωγής των Αναγνωστοπουλαίων.
Ένα χωριουδάκι χαμένο στον ορεινό όγκο του Ερυμάνθου.
Ξεκινήσαμε Μ. Παρασκευή με ένα λεωφορείο (του Περικλή και Παναγιώτη Κανελακη) από αυτά που βλέπουμε στις παλιές ελληνικές ταινίες.
Το ταξίδι απίστευτα κουραστικό, άνθρωποι, κατσίκια και κότες μαζί, και οι στροφές ατελείωτες.
Κάποτε, το σούρουπο, φτάσαμε, σε ένα χωριό θεοσκότεινο.
Το ηλεκτρικό δεν είχε φτάσει στο χωριό ακόμα .
Εμείς, μικρά παιδιά,, αρχίσαμε τα κλάματα. Φοβόμασταν, θέλαμε να φυγουμε να πάμε στα Καμίνια. Το σπίτι του υπέροχου θείου Ντινακου (αδελφός του παππού), παραδοσιακό σπίτι ορεινού χωριού -το κατωι για τα ζώα κι από πάνω η σάλα του σπιτιού, από όπου βλέπαμε από τις χαραμάδες που αφήνανε οι σανίδες τα ζώα κάτω.
Το πρώτο σοκ πέρασε γρήγορα. Στα Λακκωματα η φτώχεια περίσσευε, πολύ περισσότερο όμως περίσσευε η αγάπη.
Για πολλά χρόνια μοιραζαμε τις διακοπές ανάμεσα στα Καμίνια και τα Λακκωματα. Και πάντα, και από τα δύο, φεύγαμε με κλάματα.
Σε αυτά τα χωριά και στους ανθρώπους (πολλοί από αυτούς δεν υπάρχουν πια) χρωστάμε τα χρώματα, τα αρώματα και την αγάπη του Πάσχα.
(Ανάρτηση στο facebook)
