To 1964 τελέστηκε ένα λαμπρός γάμος στην Μητρόπολη των Αθηνών, ήτοι ο γάμος του τ. Βασιλέα Κωνσταντίνου (τότε 24) με την πριγκίπισσα της Δανίας Αννα Μαρία (18 ετών!) επί πρωθυπουργίας Γεωργίου Παπανδρέου.
Χρόνια μετά παντρεύεται στην ιδια εκκλησία ο νεαρός γιός του Φίλιππος από τον σεβασμιώτατο Αρχ. Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο. Νομίζω ότι επιτέλους τελειώσαμε με τους γελοίους αποκλεισμούς των μεν απο τους δε.
Το πολιτειακό έχει οριστικά κλείσει από το 1974 στην χώρα μας και όποιος θεωρεί το αντίθετο είναι μάλλον γραφικός ή αφελής.
Το σημερινό γεγονός θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ώς ένα ακόμα σημαντικό και θετικό γεγονός για τον τουρισμό της χώρας και ως εκεί. Τίποτα παραπάνω. Ισως είναι και μια ωραία είδηση για τα τραγικά πρωινάδικα των κεντρικών καναλιών αποβλάκωσης της χώρας. Ευχόμαστε βίον ανθόσπαρτον (στους ήδη παντρεμένους με πολιτικό γάμο) Φίλιππο και Νίνα. Ας προσφέρουν και αυτοί και ας συνεισφέρουν με τον τρόπο τους στην χώρα μας όπως κάθε έλληνας του εξωτερικού από όποια θέση κι αν προέρχονται. Ας μην ξεχνουμε ότι παρα πολλές χώρες της Ε.Ε. συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικά αναπτυγμένων σκανδιναβικών έχουν βασιλεία αλλά και του νότου (Ισπανία) και όπως εδώ εχουμε πρόεδρο με εντελώς τυπικά καθήκοντα και με συμβολικό και ενωτικό χαρακτήρα έτσι κι εκεί.
Ας πάμε στα σοβαρά.
Η προσωπική μου άποψη για να ξεφύγουμε από έναν φολκλόρ βασιληά τύπου Αγγλίας ή Ολλανδίας και μιας απονευρωμένης προεδρευομένης δημοκρατίας του σήμερα, είναι το πάγιο αίτημα πολλών πολιτικών στην χώρα μας, ένθεν και ένθεν του πολιτικού χάρτη, το οποίο έχει ξεχαστεί, για εκλογή προέδρου απευθείας από τον λαό και όχι από τους 300 της βουλής, με λιγοστά και συγκεκριμένα βέβαια αλλά συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα.
Τολμά το κομματοκρατούμενο πολιτικό μας σύστημα;
