Πιστεύω ότι δεν έχει κανείς αμφιβολία ότι ζούμε σε μία μακρά περίοδο όπου το παράλογο συγκρούεται με τον επιστημονικό λόγο και την κοινωνική αντοχή.
Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολύ ριζώνουν ανάμεσα στους πολίτες οι αμφιβολίες και όλες οι άλλες παρενέργειες που έχει γεννήσει το παγκόσμιο κίνημα παραπληροφόρησης σε σχέση με την πανδημία.
Καρπός αυτού είναι και το αντιεμβολιαστικό κίνημα που σε πολλούς διαφεύγει ότι δεν προέκυψε με τον κορονοϊό αλλά γεννήθηκε πολύ νωρίτερα και τα ολέθρια αποτελέσματά του τα έχει ήδη καταγράψει η επιστημονική κοινότητα.
Μέχρι που όμως μπορεί να δικαιολογηθεί όλο αυτό το κλίμα αντίδρασης; Πολύ φοβάμαι ότι έχει ξεφύγει από κάθε όριο. Ξεκινώντας από τις τελευταίες παρενέργειες που αφορούν την επιθετικότητα γονιών στους δασκάλους των παιδιών μας. Όταν ένας γονιός φτάνει μπροστά στα μάτια του παιδιού του να καλεί το περιπολικό και να συλλαμβάνει τον δάσκαλό του γιατί τόλμησε να εφαρμόσει αυτό που υπαγορεύει ο νόμος, όλα τα άλλα που ακούμε και βλέπουμε ωχριούν μπροστά σε αυτές τις εικόνες.
Οι εκπαιδευτικοί μας, αν όχι το σύνολό τους, η πλειοψηφία, και την προηγούμενη σχολική χρονιά αλλά και αυτή που ξεκίνησε πριν από δύο περίπου εβδομάδες με απόλυτη υπευθυνότητα διαχειρίστηκε και διαχειρίζεται μία ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση. Καθημερινά δίνουν μάχη να κρατήσουν τα σχολεία ανοιχτά διότι όλοι μας γνωρίζουμε ότι το αντίθετο θα ήταν ολέθριο για τα παιδιά μας. Αγωνίζονται να προσφέρουν το καλύτερο έχοντας επιβαρυνθεί πέραν των διδακτικών τους καθηκόντων με πολλές γραφειοκρατικές και άλλες διαδικασίες. Κι αυτό το υπομένουν αγόγγυστα παρά τις χαμηλότατες αμοιβές που λαμβάνουν.
Ως γονιός αισθάνθηκα τουλάχιστον ντροπή αντικρίζοντας εκπαιδευτικούς να σύρονται στο αστυνομικό τμήμα ή να πέφτουν θύματα προπηλακισμού.
Από την άλλη όμως είδαμε μία κοινωνία να παρακολουθεί όλα αυτά με παθητικότητα. Ευτυχώς, έστω και με καθυστέρηση το αρμόδιο Υπουργείο έλαβε μέτρα τουλάχιστον στο σκέλος της σύλληψης των εκπαιδευτικών. Το δίκτυ προστασίας όμως του δασκάλου και της σχολικής κοινότητας ευρύτερα θα πρέπει να απλωθεί και να απομονώσει τον οποιοδήποτε κινείται απειλητικά απέναντί τους.
Μπήκαμε στην τρίτη εβδομάδα λειτουργίας των σχολικών μονάδων με τα σχολικά κρούσματα να περιορίζονται στο ελάχιστο. Αυτό είναι αποτέλεσμα της σωστής εργασίας των εκπαιδευτικών κοινοτήτων. Ως γονείς πρέπει να συνεργαστούμε στο βαθμό που μας αναλογεί ώστε να αποτρέψουμε το αρνητικό ενδεχόμενο της αναστολής λειτουργίας των σχολικών μονάδων. Όλοι μαζί έχουν τη δύναμη να το πετύχουμε.
* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας και δρ. της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
