Tα δύο (και πλέον) χρόνια της πανδημίας, το δημόσιο σύστημα υγείας, που έχει λοιδορηθεί από πολλούς, απέδειξε ότι με την πολύτιμη συμβολή όλων των εργαζομένων του, μπορεί να ανταποκριθεί στη διαχείριση κρίσεων.
Στην παραδοχή αυτή, ασφαλώς εντάσσεται και το Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων της Πάτρας, όπου οι τελευταίες εξελίξεις, αν μη τι άλλο, επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση έχει σχεδιάσει να προχωρήσει στην υποβάθμιση του, στερώντας από το νοσηλευτικό ίδρυμα, σημαντικά «εργαλεία» για τη λειτουργία του.
Η έλλειψη αναισθησιολόγων, η φημολογία για σχέδιο μεταφοράς του χειρουργικού τομέα (Χειρουργική, Ορθοπεδική και ΩΡΛ Κλινικές ) στην Παιδιατρική Κλινική του ΠΓΝΠ και η μεθόδευση για καθυστέρηση εγκατάστασης του Μαγνητικού Τομογράφου, σύμφωνα με τις καταγγελίες γιατρών του Νοσοκομείου, αλλά και των εργαζομένων, οδηγεί σε πλήρη απαξίωση το Καραμανδάνειο, η προσφορά του οποίου αναγνωρίζεται απ΄ όλους, καθώς διενεργούνται κάθε χρόνο πάνω από 1800 χειρουργεία, ενώ «μεταφέρονται» περιστατικά από 20 και πλέον νομούς της χώρας.
Ποια, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα του Υπουργείου Υγείας; Μα ασφαλώς η αναβάθμιση του νοσοκομείου, με πλήρη κάλυψη όλων των κενών, προσλήψεις, νέες ειδικότητες, σύγχρονο εξοπλισμό κ.α.
Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να ενωθούν όλες οι πολιτικές και αυτοδιοικητικές «δυνάμεις», επιστημονικοί φορείς, αλλά και απλοί πολίτες, όχι μόνο από τη Δυτική Ελλάδα, αλλά και την Πελοπόννησο και τα Ιόνια Νησιά, που επισκέπτονται το Καραμανδάνειο με διάφορα προβλήματα υγείας των παιδιών τους.
Και όλοι μαζί, να απαιτήσουμε όχι μόνο την κάλυψη των ελλείψεων του, αλλά και την επέκταση του Νοσοκομείου με νέα πτέρυγα, για να μην υποβαθμιστεί και καταρρεύσει.
* Καθηγήτρια Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων
