«Όσο οι μέρες από τις κάλπες της 21ης Μαΐου περνούν έχει αρχίσει να αποτελεί κοινή αίσθηση το χάσμα ανάμεσα στην ψηφιακή και την πραγματική εικόνα της κοινωνίας. Σε βαθμό που θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς τα social media παράγοντα που συνέτεινε στην συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ψηφιακός θόρυβος που δημιουργούσαν καθόλη τη διάρκεια της τετραετίας ήταν τόσο μεγάλος, που στο τέλος ζάλισε τους κατασκευαστές του. Παραπλάνησε για τις προτιμήσεις, τα διακυβεύματα, τις τάσεις, τους ήρωες, όλα όσα πραγματικά αισθάνεται η κοινωνία. Τη στιγμή που κορυφαία trend στο twitter ήταν «Μητσοτάκη γαμ@@σαι», «Μητσοτάκη κάθαρμα» και «Νδ_παιδεραστές», ο Κυριάκος Μητσοτάκης πετύχαινε προβάδισμα ρεκόρ της μεταπολίτευσης απέναντι στον ψηφιακό νικητή- πολιτικό αντίπαλό του.
Μάλιστα, η συντριπτική ήττα δεν άμβλυνε την επιθετικότητα, αντίθετα την όξυνε, επιτείνοντας το κλίμα τοξικότητας που οι πολίτες καταδίκασαν στην κάλπη, γυρνώντας το έτσι μπούμερανγκ στους ενορχηστρωτές του. Στην πραγματικότητα είναι πρακτικά αδύνατον να αντιστραφεί, αφού έχει κατασκευαστεί με συγκεκριμένα δομικά υλικά και αυστηρές εργοστασιακές ρυθμίσεις που δεν μπορούν πια να τροποποιηθούν. Άλλωστε, φάνηκε ότι δεν υπάρχει καν διάθεση λήξης του πολέμου.
Η εκκωφαντική ήττα δεν ακούστηκε στα στρατόπεδα των social media, όπου ακόμα δίνονται λυσσαλέες μάχες με τρολ, ανώνυμους λογαριασμούς και κάποιους «χρήσιμους ηλίθιους» που ακόμα ξερνάνε μίσος, στοχοποιούν, καθυβρίζουν, αναπαράγουν fake news παίζοντας απεγνωσμένα το τελευταίο τους χαρτί, χωρίς καν να συνειδητοποιούν ότι έτσι χαρίζουν στον αντίπαλο έναν ακόμα μπαλαντέρ. Πολιτική με ατάκες που προσαρμόζονται στους 280 χαρακτήρες του twitter και η πραγματικότητα ως κατασκευή που κάνει #cancel καθετί μη ελεγχόμενο και ενοχλητικό. Και απέναντι οι πολίτες που, όπως αποδείχθηκε, σκρολάρουν διαβάζοντας διαγώνια και τρώγοντας ποπ κορν, χωρίς, όχι μόνο να συμμερίζονται τα κατασκευασμένα διακυβεύματα, αλλά τελικά ούτε καν να τους επηρεάζουν.
Η αλήθεια βέβαια είναι πως στη διάρκεια της τετραετίας οι υπηρεσίες που προσέφεραν οι έμμισθοι στρατοί ήταν σημαντικές. Σκηνοθετούσαν την εικόνα της κοινωνίας και έγραφαν ως σενάριο μια πραγματικότητα βασισμένη στο πολιτικό αφήγημα. Οι πολίτες παρατηρούσαν όσα συνέβαιναν μέσα από τον παραμορφωτικό φακό των κοινωνικών δικτύων, τα οποία αναπαρήγαγαν δεκάδες site κατασκευάζοντας τίτλους και εντέλει πραγματικότητα. Μεγάλες ήταν και οι δικές μας ευθύνες των δημοσιογράφων, που ζαλιζόμαστε από τον ψηφιακό θόρυβο και τρέχουμε να ακούσουμε κάθε φορά που κάποιοι ανεβάζουν το volume. Ώσπου ήρθαν οι εκλογές και το μήνυμα που έστειλαν οι πολίτες στην κάλπη. Το οποίο ήταν απλό.
Τα social media που κάποιοι περνούσαν για ηχεία, ήταν μόνο ηχώ.»
ΤΑΝΕΑ
