Λένε ότι ποτέ δεν γυρνάς στο σημείο που βρισκόσουν μετά από μια κρίση.
Η διάλυση του δημόσιου τομέα και η ανυπαρξία ελέγχων στον ιδιωτικό, η πρόβλεψη για 16ωρη εργασία, η πίεση για αύξηση των ήδη μεγάλων ορίων συνταξιοδότησης, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, σίγουρα δεν είναι όσα είχαμε ονειρευτεί ως επιστροφή στην κανονικότητα. Αποτελούν όμως μια νέα πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσουν όλοι, ειδικά οι νέοι που μπαίνουν τώρα στην παραγωγική ηλικία. Σχέσεις εργασίας δομημένες με βάση τις πάγιες επιδιώξεις της εργοδοσίας και αμοιβές που όχι μόνο συμπιέζουν την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων αλλά κυρίως θέτουν ζητήματα επιβίωσης για χιλιάδες κόσμου.
Η διαφθορά ως ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων και ο αρπακτικός καπιταλισμός ως κινητήριος μοχλός των οικονομικών, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον στο οποίο χάνεται η συλλογική δράση και ανθίζει το ατομικό συμφέρον. Η άνοδος της ακροδεξιάς συνοδευόμενη από τον ευτελισμό των βασικών θεσμών, όπως η δικαιοσύνη, προμηνύουν ένα μέλλον ζοφερό.
Κι όμως, η ελπίδα δεν χάθηκε. Νέα κινήματα ξεπετάγονται σε πείσμα των καιρών, νέες συλλογικότητες. Το αίτημα για ελεύθερες παραλίες, η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου, η προστασία του περιβάλλοντος, δεν είναι απλά επιμέρους διεκδικήσεις αλλά εκφράσεις ενός συλλογικού υποκείμενου που ψάχνει να βρει τον δρόμο του μετά το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων. Είναι χρέος μας να μπολιάσουμε αυτές τις εκφράσεις με την εμπειρία μας, χωρίς να προσπαθήσουμε να τις ποδηγετήσουμε, δίνοντας χώρο σε νέες ιδέες και νέους ανθρώπους.
Η Ιστορία δεν τελείωσε με τη δική μας ήττα αλλά ούτε το ξεπέρασμα της κρίσης της Αριστεράς θα μας φέρει στην προηγούμενη κατάσταση.
Μάτια ανοιχτά στις εξελίξεις, πίστη στις δυνάμεις μας και στις συλλογικές διεργασίες και διαρκής αγώνας. Για όσα χάσαμε αλλά προπάντων για όσα μπορούμε να κερδίσουμε.
